จินซอนอารับม้วนหนังสือสีเหลืองสว่าง 《หนังสือถวายฎีกาขอให้ทั้งแคว้นสวามิภักดิ์》 จากมือกู้ม่อหร่าน คลี่พรึ่บแล้วปูลงบนลำกล้องปืน ใช้นิ้วที่ยังมีเลือดไหลกดลงท้ายหนังสือ ประทับรอยนิ้วมือเปื้อนเลือดอันเด่นชัดลงไปอย่างหนักแน่น
“ข้าจะข้ามทะเลไปกับท่านอ๋อง!”
จินซอนอาหันกลับมา เอนหลังพิงลำกล้องปืนที่ร้อนระอุ เงยหน้าจ้องดวงตากู้ม่อหร่านเขม็ง ก่อนใช้ปลายนิ้วเปื้อนเลือดป้ายลงบนเกราะป้องกันอกของเขาโดยตรง
“เรือเต่าสิบลำ กับตราเสือเรียกกองทัพเรือหนึ่งหมื่นนายแห่งคยองซัง ข้ายกให้ท่านอ๋องทั้งหมด!
ข้าจะจับตาดูเจ้าจินเฉิงฮวนเฒ่านั่นขึ้นเรือไปเป็นเหยื่อปืนด้วยตัวเอง!
แต่—”
นางหอบหายใจ น้ำเสียงสั่นเครือ
“หลังยึดเกาะคิวชูได้แล้ว หากโครยอส่งคนไปร่วมรบ ข้าต้องการเหล็กดิบกับกำมะถันสามส่วนจากบนเกาะ!
โครยอจะต้องไม่ถูกผู้อื่นเชิดหน้าชูตาแม้แต่เรื่องเหล็กสำหรับตีดาบดี ๆ อีกต่อไป!”
กู้ม่อหร่านก้มมองรอยเลือดบนเกราะป้องกันอก ยื่นมือไปจับนิ้วชี้ที่ยังมีเลือดซึมของนาง แล้วสอดเข้าไปในปากดูดเบา ๆ
จินซอนอาสะท้านไปทั้งร่าง ราวกับถูกไฟลวก รีบดึงมือกลับ
กู้ม่อหร่านคลายริมฝีปาก ใช้นิ้วหัวแม่มือลูบปลายนิ้วเปียกชื้นของนาง
“สามส่วนมากเกินไป หากป้อนเจ้าอิ่มเกิน ข้ากลัวเจ้าจะหันมากัดคน
สองส่วน กับดาบดีจากญี่ปุ่นอีกห้าพันเล่ม นี่คือเงินส่วนตัวที่ข้ามอบให้องค์หญิงใหญ่”
เขายืดตัวขึ้น ตะโกนไปทางเหมยโป๋เชียนที่ยังเตะศพอยู่ตรงนั้น
“พอได้แล้ว อย่าระบายโทสะกับคนตายอีก!