ควันดำตรงหัวเรือของ “นิฮงมารุ” ในยามบ่ายยังไม่จางหาย
กู้ม่อหร่านเปิดเนตรตรวจสอบ ความจริงก็ปรากฏแก่เขาแล้ว
มือซ้ายของเขาโอบเอวคอดของคิมซอนอาไว้ พลางฉวยจังหวะยัดจดหมายลับที่ประทับตราทองเก้าหงส์ลงในอกเสื้อ
คิมซอนอาถูกเขากระชากจนร่างชนเข้ากับเกราะอก มือทั้งสองข้างยันอกเขาไว้แล้วผลักออก
เสื้อแพรสีขาวเรียบของโครยอที่บางเบาตัวนั้นถูกลมทะเลพัดจนแนบเนื้อไปนานแล้ว เสื้อชั้นในไหมสวรรค์รัดส่วนโค้งเว้าอวบอิ่ม แม้มีเกราะเหล็กขวางกั้นก็ยังสัมผัสได้ถึงความนุ่มอุ่น
กู้ม่อหร่านไม่ยอมปล่อยมือ ก้มหน้าลงอ้าปากกัดติ่งหูของนาง
ร่างคิมซอนาอ่อนระทวยไปครึ่งหนึ่ง เสียงครางแผ่วเบาหลุดจากลำคอ ขาทั้งสองพลันอ่อนแรง มือที่เดิมผลักเขาออกกลับกำขอบเกราะเหล็กตรงหน้าอกเขาแน่น
กู้ม่อหร่านขบติ่งหูนางเบา ๆ ด้วยฟัน ปลายลิ้นไล้ผ่านใบหู ก่อนเอ่ยเสียงอู้อี้ว่า
“เรื่องนี้เมื่อกลับเมืองหลวง ข้าจะสืบให้กระจ่าง ฮองเฮาถูกปลดและส่งเข้าตำหนักเย็นไปนานแล้ว ตราหงส์แห่งจงกงอยู่ในมือพระพันปี
พระพันปีเป็นเสด็จย่าของข้า หรือจะร่วมมือกับโจรสลัดญี่ปุ่นมาทำร้ายหลานแท้ ๆ กัน?”
คิมซอนาเบือนหน้าหนีไอร้อนที่เขาพ่นรดลำคอ อกกระเพื่อมขึ้นลงถี่ ๆ ไหปลาร้าขาวผ่องที่เผยพ้นคอเสื้อสั่นไหวจนชวนตาพร่า
“แล้วตรานี้... คงมิได้ตกลงมาจากฟ้ากระมัง”
กู้ม่อหร่านคลายมือที่โอบเอวนาง ปล่อยให้นางถอยหลังไปครึ่งก้าว