ฝ่าตึกสูงใหญ่ที่เบียดเสียดกันไปมา มาถึงชุมชนหมายเลข 13 เจียงหลี่ก็พบตระกูลเฉิน
เฉินจี้ฉีเปิดประตู พอเห็นคนที่มา ก็เอ่ยขึ้นอย่างตื่นเต้นทันทีว่า
“ถังถัง! ในที่สุดเธอก็กลับมาแล้ว! ฉันโทรหาเธอก็ไม่รับ ตกลงมันเกิดอะไรขึ้น? ทำไมเธอถึงจะหย่ากับฉัน?”
เจียงหลี่ได้ยินแล้วก็รู้สึกขำ “เฉินจี้ฉี นายไม่คิดบ้างเหรอว่าคำถามนี้ฟังดูไร้สาระจะตาย? ทำไมเจียงถังถึงหย่ากับนาย นายไม่รู้จริง ๆ หรือไง? หย่ากันไปแล้วก็อย่ามาแกล้งทำเป็นผู้บริสุทธิ์ให้คนอื่นเห็นได้ไหม?”
สีหน้าเฉินจี้ฉีเปลี่ยนไปเล็กน้อย เขาพูดอย่างน้อยใจว่า “ฉันบอกแล้วไงว่านั่นเป็นเรื่องเข้าใจผิด”
“ถังถัง ทำไมเธอถึงไม่เชื่อฉันล่ะ?”
“ผีเท่านั้นแหละที่จะเชื่อนาย!”
เจียงหลี่เดินผ่านเขาเข้าไปในบ้านตรง ๆ แล้วมุ่งหน้าไปยังห้องของเจียงถัง
เธอกวาดตามอง ห้องของเจียงถังไม่ใหญ่ ดูแล้วน่าจะมีพื้นที่ราว 5 ตารางเมตร ข้างในมีเตียงเดี่ยวขนาดเล็กวางอยู่หนึ่งหลัง ข้าวของกองเต็มห้อง ส่วนใหญ่เป็นอุปกรณ์สารพัดอย่างที่ต้องใช้ตั้งแผงขายของ
เจียงหลี่เปิดกล่องกระดาษใบหนึ่ง หยิบตุ๊กตาถักไหมพรมข้างในขึ้นมาดู มันน่ารักและประณีตอยู่ไม่น้อย หรือว่านี่จะเป็นเหตุผลที่เจียงถังหาแต้มได้ถึง 3,000 แต้มต่อเดือน? เจียงหลี่รู้สึกว่าไม่น่าจะใช่ เพราะเธอก็รู้ดีว่าในยุคนี้หาเงินยากแค่ไหน
“เจียงเหยียน มาช่วยขนของหน่อย” เจียงหลี่ยื่นกล่องซ้อนกันตั้งหนึ่งให้เจียงเหยียน
เฉินจี้ฉีมองอยู่ข้าง ๆ อย่างกระวนกระวาย “ถังถัง เธอจะย้ายออกเหรอ? ลองคิดให้ดี ๆ ก่อนได้ไหม? ถ้าย้ายออกแล้วจะไปอยู่ที่ไหน? เธอก็รู้ว่าบ้านข้างนอกแพงแค่ไหน ทำไมต้องทำให้ตัวเองลำบากด้วย?”