“แม่! พี่สาวคนนั้น... ไม่สิ คิตตี้แคตตัวนั้นสวยจังเลย! หนูอยากเข้าไปดู!”
เด็กน้อยคนหนึ่งจับมือผู้ปกครองไว้แน่น พยายามดึงให้เดินมาทางนี้ ดวงตาจับจ้องเจียงถังไม่วาง
ผู้ปกครองได้แต่จำใจจูงมือเด็กน้อยเดินเข้ามา
เจียงหลี่มองเด็ก ๆ กับผู้ปกครองเหล่านั้น เสื้อผ้าที่สวมใส่แทบไม่ต่างจากก่อนวันสิ้นโลก ผู้หญิงบางคนถึงกับแต่งหน้า แถมยังสะพายกระเป๋าสวย ๆ อีกด้วย เธออดทอดถอนใจไม่ได้ ชีวิตในเขตคนรวยกลับสงบสุขไม่ต่างจากก่อนวันสิ้นโลกเลย
“พี่สาว สวยจังเลยค่ะ!”
เด็กน้อยบอกว่าจะมาดูคิตตี้แคตอะไรนั่น แต่พอมาถึงจริง ๆ สายตาก็ไม่ละไปจากเจียงถังเลย
“พี่สาว ถ่ายรูปกับหนูได้ไหมคะ?”
เจียงถังตอบ “ได้สิ”
เด็กน้อยยกโทรศัพท์ขึ้น “แม่! แม่ รีบถ่ายรูปหนูกับพี่สาวคนสวยเร็ว!”
ผู้เป็นแม่ได้แต่จำใจหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปเจียงถังกับเด็กน้อย
เด็กน้อยประคองโทรศัพท์ไว้ จ้องรูปถ่ายอย่างหลงใหล ใบหน้าเปื้อนยิ้มเคลิบเคลิ้ม
เจียงถังบอก “หนูน้อย ลองดูสิว่าชอบตุ๊กตาตัวไหน”
เด็กน้อยชี้ไปที่คิตตี้แคต “หนูชอบตัวนี้ค่ะ!”
ผู้เป็นแม่เหลือบมองแล้วถามว่า “ตัวนี้ราคาเท่าไรคะ?”
“ตัวละ 50 แต้มค่ะ”
“50 แต้มเหรอคะ?”
ผู้ปกครองคนนั้นมีสีหน้าประหลาดใจเล็กน้อย
แต่พอคิดอีกที เมื่อครู่แม่ค้าก็ถ่ายรูปกับลูกของเธอแล้ว ถ้าไม่ซื้อสักตัวคงรู้สึกผิด จึงจ่ายแต้มซื้อตุ๊กตาคิตตี้แคตไป
เด็ก ๆ คนอื่นทยอยกันเข้ามา บางคนพกเงินค่าขนมมาเอง บางคนก็มากับผู้ปกครอง
“พี่สาวคนสวย วันนี้มาตั้งแผงอีกแล้ว! ไม่ได้เจอตั้งนาน หนูคิดถึงพี่จัง!”
เจียงถังยิ้ม “คราวนี้ทำแบบใหม่ ๆ มาด้วย ลองดูสิว่าชอบไหม”
รอยยิ้มนี้ทำเอาเด็ก ๆ ใจละลายกันหมด ใบหน้าเล็ก ๆ ต่างแดงระเรื่อ