รอยยิ้มบนใบหน้าหลินไป๋ไป๋หายวับไปทันทีที่ได้ยิน
“แต่ว่า พี่ลี่ลี่...”
“แต่อะไรอีก?” หวงลี่ถลึงตาใส่เธออย่างหงุดหงิด ก่อนหันไปหยิบสัญญามาฉบับหนึ่งแล้วเดินมาหยุดตรงหน้าเจียงถัง “เซ็นตรงนี้ก็พอ”
เจียงถังสบตากับเจียงหลี่ แววตาราวกับกำลังถามว่า ผู้หญิงคนนี้หน้าด้านไปหรือเปล่า?
เจียงถังไม่ขยับ ส่วนเจียงหลี่เอ่ยขึ้นว่า
“เราไม่เซ็นกับคุณ ใครเป็นคนแนะนำห้องให้เราตั้งแต่แรก เราก็จะเซ็นกับคนนั้น”
หวงลี่ชะงักไป แต่ไม่นานก็ยิ้มประจบ “จะเซ็นกับใครก็เหมือนกันไม่ใช่เหรอ? จะต่างกันตรงไหนล่ะ”
“ต่างสิ”
เจียงหลี่พูดเสียงเย็นชาเพียงเท่านั้น ก่อนหันไปมองหลินไป๋ไป๋ “ไปเอาสัญญามาเถอะ เราจะเซ็นกับเธอ แล้วคงต้องรบกวนให้พาพวกเราไปดูห้องด้วย”
หัวใจของหลินไป๋ไป๋ที่แทบมอดดับกลับมามีชีวิตอีกครั้ง!
เธอรีบพยักหน้า “ได้ค่ะ!”
จากนั้นก็หันไปหยิบสัญญามาให้
เจียงหลี่กวาดตามอง เห็นว่าไม่มีปัญหา ก็ลงชื่ออย่างคล่องแคล่ว
หวงลี่ยืนเก้ออยู่ที่เดิม มองเจียงหลี่เซ็นสัญญาจนเสร็จ ความรู้สึกเหมือนตัวเองพลาดเงินก้อนโตไปแล้ว!
ทั้งสามคนดูไม่เหมือนคนมีเงินเลย ใครจะไปคิดว่าพวกเธอจะยอมเช่าห้องระดับสี่ราคา 2,000 แต้มต่อเดือน!
รู้หรือเปล่าว่าตอนนี้คนจำนวนมากทำงานงก ๆ ในฐานที่มั่นทั้งเดือน ยังหาได้แค่ราว 2,000 แต้มกว่า ๆ หักค่าเสบียงแล้วจะเอาเงินที่ไหนมาเช่าห้องตั้ง 2,000 แต้ม? คนส่วนใหญ่จึงเลือกหอพักรวมราคา 500 แต้มต่อเดือน
ปล่อยเช่าห้องแบบนี้ได้ นายหน้าก็ได้ค่าตอบแทนแค่ 100 แต้มเท่านั้น เทียบกับค่าคอมมิชชันจากการปล่อยเช่าห้องระดับสี่แล้ว ต่างกันราวฟ้ากับเหว