เจียงหลี่กลับไปยังแปลงผัก รดน้ำใส่ปุ๋ยให้ดินแตกระแหงเมื่อครู่ แล้วเพาะสตรอว์เบอร์รีที่เหลือให้โตขึ้น ไม่นานเธอก็เห็นผลสตรอว์เบอร์รีขนาดใหญ่เท่าลูกพีชออกผล
ผลสีแดงลูกแล้วลูกเล่าโผล่พ้นใบออกมา ไม่นานทุกต้นก็เต็มไปด้วยสตรอว์เบอร์รีรูปทรงอวบกลม สีสันสดใส และมีขนาดใหญ่พอ ๆ กับลูกพีช
เจียงหลี่วางจอบลง เด็ดสตรอว์เบอร์รีลูกหนึ่งขึ้นมาวางบนฝ่ามือ กลิ่นหอมเข้มข้นพุ่งแตะปลายจมูก ผลทั้งลูกแดงก่ำเป็นเงางาม ส่งกลิ่นหอมชวนกิน
ยังไม่ทันได้กิน ก็รู้สึกได้ถึงความหวานหอมในอากาศ
กลิ่นหอมเข้มข้นเหลือเกิน
เจียงหลี่เช็ดสตรอว์เบอร์รีลูกใหญ่ในมือให้สะอาด ก่อนกัดเข้าไปคำหนึ่ง
ทันใดนั้น รสหวานหอมก็ระเบิดแผ่ซ่านไปทั่วปาก เจียงหลี่ไม่เคยกินสตรอว์เบอร์รีที่หวานขนาดนี้มาก่อน ต่อให้เป็นก่อนวันสิ้นโลกก็ไม่เคยได้กินของอร่อยขนาดนี้ ไม่ใช่ความหวานจากน้ำตาลสังเคราะห์ แต่เป็นความหวานฉ่ำจากน้ำสตรอว์เบอร์รีเข้มข้น
“กลิ่นอะไรน่ะ หอมจัง?”
เจียงเหยียนกำลังทำงานอยู่ จู่ ๆ กลิ่นหวานหอมก็ลอยมาจากสวนผัก
เขาเดินเข้าไปดูด้วยความสงสัย ยิ่งเข้าใกล้ กลิ่นนั้นก็ยิ่งเข้มข้น
พอเห็นผลสตรอว์เบอร์รีสีแดงสดแสนสวยห้อยอยู่บนต้นสีเขียวในแปลงผัก เขาก็เบิกตากว้างทันที จากนั้นมองเจียงหลี่ เห็นเธอถือสตรอว์เบอร์รีลูกใหญ่ไว้ในมือ ซึ่งถูกกินไปแล้วครึ่งลูก
“พี่ ทำไมทำแบบนี้ล่ะ ไม่เรียกผมมากินด้วยเลย”
เจียงเหยียนรีบวิ่งเข้าไป เด็ดสตรอว์เบอร์รีมาลูกหนึ่งอย่างสงสัยใคร่รู้ แล้วกัดเข้าไปทันที