เจียงหลี่กำลังคิดเช่นนั้น จู่ ๆ ก็มีเสียงกรีดร้องประหลาดดังมาจากเหนือศีรษะ เงาดำสายหนึ่งทาบลงบนพื้น
“ฟ้าว!” ก่อนที่เจียงหลี่จะทันตั้งตัว ก็มีคนคว้าตัวเธอลอยขึ้นจากพื้น
แรงมหาศาลฉุดเธอจากแปลงผักตรงเข้าไปในบ้านพักปลอดภัย
เจียงหลี่รู้สึกเพียงเสียงลมหวีดหวิวข้างหู ราวกับกำลังนั่งเครื่องบิน
ประตูเหล็กของบ้านพักปลอดภัยปิดดัง “ปัง!”
หลินอั้นตามเข้ามาด้วย เธอมองนกตัวใหญ่ที่กำลังบินวนอยู่กลางอากาศผ่านช่องสังเกตการณ์บนกำแพง พลางขมวดคิ้ว “แร้งกลายพันธุ์ระดับสอง”
เจียงหลี่มองออกไปตามช่องสังเกตการณ์ด้วย
มันเป็นนกสีดำสนิท หนักราว 20 ถึง 25 กิโลกรัม แต่รูปร่างกลับดูไม่เหมือนแร้งเลยสักนิด ลักษณะกลายพันธุ์มีอยู่หลายอย่าง ดวงตาสีแดง ปีกกางออกยาวถึง 5 เมตร ขณะบิน ปีกที่ขยับไปมาตลอดเวลาก็สะท้อนแสงวาววับ
“นั่นอะไรน่ะ?” เจียงหลี่ถามอย่างสงสัย “ทำไมขอบปีกถึงสะท้อนแสงได้ด้วย?”
หลินอั้นตอบว่า “คมขนปีก คมเหมือนดาบ แค่ฟันครั้งเดียวก็เฉือนหัวคนออกจากคอได้แล้ว”
“นกตัวนี้พุ่งลงมาด้วยความเร็วสูงถึง 160 กิโลเมตรต่อชั่วโมง ถ้าฉันไม่เข้ามาเมื่อกี้ ตอนนี้หัวเธอคงตกอยู่ในแปลงผักแล้ว”
พูดจบ เธอก็หยิบปืนยาวที่สะพายอยู่บนไหล่ขึ้นมา วางปากกระบอกปืนไว้ที่ช่องสังเกตการณ์ของบ้านพักปลอดภัย แล้วเล็งไปยังแร้งกลายพันธุ์ที่กำลังบินด้วยความเร็วสูงกลางอากาศ
“ปัง!” หลินอั้นเหนี่ยวไก
กระสุนเจาะเข้าที่หัวของแร้งกลายพันธุ์
เจียงหลี่เห็นเต็มตาว่าหลินอั้นยิงโดนหัวนกกลายพันธุ์ แต่เจ้าตัวนั้นกลับแค่สะบัดหัว ก่อนจะบินหนีไป