หญิงวัยกลางคนเลือกมันฝรั่งมาหนึ่งหัว จ่ายไป 73 แต้ม แล้วถือมันไว้ในมืออย่างดีใจเป็นพิเศษ ก่อนจะถามว่า:
“พรุ่งนี้พวกคุณยังมาตั้งแผงขายอีกไหม?”
หลิวชิงพยักหน้า “มา”
“ดีเลย พรุ่งนี้ฉันจะมาซื้อมันฝรั่งของเธออีก”
ลูกค้าเก่าจากเมื่อวานทยอยกลับมาอีกหลายคน ทุกคนต่างชมว่าดี บางคนถึงกับบอกว่ายอมไม่ซื้อข้าวสาร แต่ก็ต้องซื้อมันฝรั่งของพวกเธอไปลองอีกสักครั้ง
ยังไม่ถึงครึ่งชั่วโมง มันฝรั่งบนแผงก็ขายไปแล้วหนึ่งในสาม เกือบทั้งหมดเป็นลูกค้าเก่าที่กลับมาซื้อซ้ำ
หลี่เทียนเหลยพูดอยู่ข้าง ๆ ว่า “วันนี้ขายดีกว่าเมื่อวานเยอะ ดูท่ามันฝรั่งจะอร่อยจริง ๆ รอใกล้เก็บแผงแล้ว ฉันจะซื้อไปลองสักหัว”
หลิวชิงยิ้ม “หัวละ 60 แต้ม ซื้อไปไม่มีทางขาดทุน ได้ของคุ้มราคาแน่นอน!”
ขณะกำลังคุยกัน จู่ ๆ หลิวชิงก็เห็นคนคุ้นหน้าสองคนเดินมาทางนี้
ที่แท้ก็คือหลิวเว่ยตงพี่ชายคนโตกับหลี่เฉี่ยวเจินพี่สะใภ้ใหญ่
“หลิวชิง?”
หลิวเว่ยตงเห็นหลิวชิง สีหน้าก็ฉายแววประหลาดใจ
เขามาซื้อเสบียงที่ร้านขายข้าวใกล้ ๆ ไม่คิดว่าจะได้เจอหลิวชิงที่นี่ วินาทีต่อมา เมื่อเห็นหลิวชิงกำลังตั้งแผงขายของอยู่ ก็ยิ่งประหลาดใจหนักขึ้น เขาชี้ไปยังมันฝรั่งหัวใหญ่บนแผง พลางตกตะลึงจนแทบพูดไม่ออก “นี่เธอ...”
“น้องสาว เธอทำธุรกิจจริง ๆ ด้วยเหรอ?”
แม้แต่หลี่เฉี่ยวเจินพี่สะใภ้ใหญ่ก็ยังมองอย่างแปลกใจ
ก่อนหน้านี้ตอนหลิวชิงกลับไปบ้านเดิมแล้วบอกว่าจะขอยืมแต้มไปทำธุรกิจ ทุกคนยังคิดว่าเธอพูดหลอกอยู่เลย!