“ผู้ชายคนนั้นนอกใจ จะกลายเป็นความผิดของพี่ฉันได้ยังไง? เห็น ๆ อยู่ว่าสวี่ฮวนจวินเป็นฝ่ายทำให้พี่ฉันผิดหวัง นั่นเป็นความผิดของเขา ไม่ใช่ของพี่ฉัน”
“แกรู้อะไรบ้าง?”
เจียงเยี่ยนไห่ปรายตามองเจียงเหยียน “ไอ้เด็กโง่ ถ้าพี่แกไม่รู้จักเอาใจผู้ชาย สวี่ฮวนจวินจะนอกใจได้เหรอ? พูดไปพูดมาก็เป็นเพราะพี่แกไร้ความสามารถนั่นแหละ!”
“ไม่ใช่สักหน่อย!”
เจียงเหยียนขมวดคิ้ว กำลังจะเถียงกลับ แต่เจียงหลี่ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เอ่ยขึ้นว่า “อารอง ฉันเข้าใจแล้ว ต่อไปถ้าอาสะใภ้รองไปนอนกับผู้ชายคนอื่น ก็เป็นความผิดของอารอง อารองไร้ความสามารถ ไม่รู้จักเอาใจผู้หญิง”
“แกพูดว่าอะไรนะ?!”
เจียงเยี่ยนไห่เบิกตากว้าง
“พี่พูดถูก!” เจียงเหยียนเห็นด้วยสุด ๆ แล้วตะโกนเสียงดัง “อารอง ถ้าอาสะใภ้รองสวมเขาให้อารอง อารองยังจะพูดแบบนี้ได้ไหม?”
เจียงเยี่ยนไห่ “……”
“พวกแก!”
สีหน้าเขาดำทะมึน “พวกแกนี่มัน… ฉันทำไปก็เพราะหวังดี ทำไมถึงไม่รู้จักสำนึกบุญคุณกันเลย—”
เจียงหลี่กระตุกมุมปาก ตัดบทเขา “หวังดีกับพวกเราเหรอ?”
“เมื่อสามปีก่อน ตอนพวกเราพี่น้องสามคนใกล้จะอดตาย ทำไมไม่เห็นอารองหวังดีกับพวกเราบ้าง?”
“พอรู้ว่าสวี่ฮวนจวินเข้าทำงานในสถาบันวิจัย อยากเกาะความสัมพันธ์กับสถาบันวิจัย ก็เริ่มมาหวังดีกับฉันแล้วเหรอ? ถ้าหวังดีกับฉันจริง งั้นโอนแต้มมาให้ฉันใช้สักหน่อยสิ พอดีฉันใกล้จะไม่มีเงินกินข้าวแล้ว”
พอเจียงเยี่ยนไห่ได้ยินประโยคหลัง สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที เขาหันหลังเดินจากไปอย่างรีบร้อน ราวกับกลัวว่าเจียงหลี่จะตามตื๊อ