เพื่อปกป้องความเป็นส่วนตัว แม้แต่ชื่อก็ยังไม่เปิดเผย
คำพูดนี้ทำให้ทุกคนตาเป็นประกายขึ้นมาทันที
เพราะพวกเขาเองก็สงสัยไม่น้อยว่า ผู้มีพลังพิเศษสายพฤกษาออกไปข้างนอกทั้งวันทำอะไรกันแน่
ผู้นำอาวุโสคนหนึ่งเปิดรายงาน พลางอ่านให้ทุกคนฟังไปด้วยว่า
“เที่ยงวันที่ 16 มีนาคม ผู้มีพลังพิเศษสายพฤกษาฝังมันฝรั่งลงในดิน รอจนมันฝรั่งโตแล้วจึงขุดขึ้นมาย่างกิน มันฝรั่งย่างด้านนอกเกรียม ด้านในนุ่ม มีกลิ่นหอมอบอวล อร่อยมาก!”
“เย็นวันที่ 16 มีนาคม ผู้มีพลังพิเศษสายพฤกษาไปตกปลาริมแม่น้ำ จากนั้นก็ฆ่าปลาที่ตกได้แล้วย่างกิน หนังปลาย่างเหลืองกรอบ หอมกลิ่นถ่านชวนกินอย่างยิ่ง! ปลาตัวหนึ่งถูกนำไปตุ๋นเป็นแกงปลา น้ำแกงเข้มข้น หอมหวานสดอร่อย กลิ่นหอมฟุ้งไปทั่ว!”
“วันที่ 17 มีนาคม ผู้มีพลังพิเศษสายพฤกษาปลูกถั่วเหลืองเต็มแปลง แล้วนำไปบดเป็นน้ำนมถั่วเหลือง รสหวานเหมือนนม! เต้าหู้อ่อนละลายในปาก มื้อเย็นยังใส่เต้าหู้อ่อนลงในแกงปลา เนื้อนุ่มลื่นชุ่มน้ำแกง ร้อนฉ่าและอร่อยสดชื่น...”
“วันที่ 18 มีนาคม ผู้มีพลังพิเศษสายพฤกษาปลูกสตรอว์เบอร์รีหวานฉ่ำได้อีกแล้ว หวานยิ่งกว่าลูกอมทุกชนิดก่อนวันสิ้นโลกเสียอีก! ใครได้กินสตรอว์เบอร์รีต้องหลงรักแน่นอน”
ผู้นำอาวุโส: “?”
ทุกคน: “?”
หลังอ่านบันทึกสังเกตการณ์ของผู้มีพลังพิเศษสายพฤกษาจบ ห้องประชุมก็ตกอยู่ในความเงียบงัน
ผ่านไปครู่ใหญ่ ราวกับเวลาล่วงเลยไปเป็นศตวรรษ ผู้นำอาวุโสอดไม่ได้ที่จะฟาดรายงานลงบนโต๊ะอย่างแรง แล้วซักถามอย่างเคร่งขรึมว่า
“ใครเป็นคนเขียนบันทึกสังเกตการณ์นี่?”
นายทหารตอบตรง ๆ ว่า “ผู้เขียนคือผู้วิวัฒนาการสายความเร็วระดับ 10 ที่ถูกส่งไปคุ้มครองผู้มีพลังพิเศษสายพฤกษาครับ เธอชื่อหลินอั้น”