ลงจากรถบัสแล้ว หลิวชิงก็เห็นเฉินซิ่วเอ๋อยืนอยู่ตรงป้ายรถ
สายตาเจ้าเล่ห์ของเฉินซิ่วเอ๋อจับจ้องสิ่งของในมือหลิวชิง ก่อนถามว่า
“หลิวชิง เธอซื้อของดีอะไรกลับมาจากเขตปลอดภัยน่ะ?”
ถึงจะมีถุงห่อไว้อีกชั้น แต่เธอมองแล้วเหมือนเนื้อหมู
แต่ทุกคนก็รู้สถานการณ์ของหลิวชิงดี เว่ยต้าห่ายสามีของเธอเป็นคนขี้เกียจ ไม่ทำอะไรสักอย่าง แถมยังกินเมล็ดข้าวที่ซื้อมาเสียหมด
ลูกชายคนเล็กเกือบอดตาย ส่วนลูกชายคนโตก็ถูกบีบให้ต้องออกไปเก็บผลไม้กลายพันธุ์มากิน
เพิ่งผ่านไปไม่กี่วัน ก็ซื้อเนื้อหมูได้แล้วหรือ? สถานการณ์ก่อนกับหลังต่างกันเกินไปแล้ว!
“ไม่ใช่ของดีอะไรหรอก แค่แป้งนิดหน่อย” หลิวชิงหลบสายตาเฉินซิ่วเอ๋อ ไม่อยากให้อีกฝ่ายรู้ว่าของที่ถืออยู่คืออะไร เธอจูงเว่ยโจวเดินจากไปอย่างรวดเร็ว
เฉินซิ่วเอ๋อแค่นเสียงเย็นชา ไม่พูดอะไรต่อ แต่สายตายังคงจับจ้องแผ่นหลังของหลิวชิงไม่วางตา!
ในถุงนั่นต้องเป็นเนื้อหมูแน่!
หลายวันมานี้ หลิวชิงหิ้วมันฝรั่งถุงใหญ่ไปเขตปลอดภัยทุกเช้า อย่าคิดว่าเธอไม่รู้!
มันฝรั่งพวกนั้น เกือบแน่นอนว่าต้องได้มาจากพี่น้องตระกูลเจียง! คงขนไปขายแลกคะแนนที่เขตปลอดภัยแน่ ๆ!
พลังพิเศษนี่ดีจริง ๆ ปลูกผักได้รวดเร็วปานนี้ เมล็ดพันธุ์ในแปลงของเธอยังไม่งอกเลยด้วยซ้ำ! แต่ผักในแปลงของบ้านตระกูลเจียงไม่รู้โตไปกี่รุ่นแล้ว! ถ้าบ้านเธอมีพลังแบบนี้บ้าง คงร่ำรวยกันไปแล้ว! ทำไมเรื่องดี ๆ แบบนี้ถึงไม่ตกมาถึงบ้านเธอบ้างนะ?
ไม่รู้ว่าฝีมือของเจียงหลี่จะได้แต่งเข้าบ้านไหนในอนาคต แล้วผู้ชายคนไหนจะได้ประโยชน์ไป...