“แม่ พวกเรามาผิดทางหรือเปล่า?”
เว่ยโจวมองกำแพงหินตรงหน้าอย่างงุนงง
พวกเขาจะเอาเนื้อหมูไปให้พี่เจียงหลี่ แล้วแวะรับของวันนี้ด้วย แต่พอมาถึงที่นี่กลับถูกกำแพงขวางทางไว้
หลิวชิงเองก็งุนงงไม่แพ้กัน
เธอมองไปทางบ้านพักปลอดภัยของตัวเอง
“ไม่ผิดหรอก ทางนี้แหละ ข้างหน้าน่าจะเป็นที่ดินของคุณเจียงแล้ว”
เว่ยโจวถาม “แต่ทำไมตรงนี้ถึงมีกำแพงล่ะ? ก่อนหน้านี้ไม่มีนี่นา”
หรือคุณเจียงจะเรียกทีมก่อสร้างมาสร้างขึ้นมาข้ามคืนกันนะ?
หลิวชิงมั่นใจได้อย่างเดียวว่าบ้านพักปลอดภัยของเจียงหลี่อยู่หลังกำแพงนี้
“ไปกันเถอะ โจวโจว เราหาประตูของคุณเจียงกัน” หลิวชิงกล่าว
ตอนนี้หลิวชิงทำได้เพียงเชื่อว่ากำแพงนี้เป็นฝีมือทีมก่อสร้างที่เจียงหลี่เรียกมาสร้างข้ามคืน เธอพยายามโน้มน้าวตัวเองว่า ทีมก่อสร้างที่ทำงานเร็วอาจสร้างกำแพงเสร็จได้จริง ๆ ภายในวันเดียวกับหนึ่งคืน…
หลิวชิงจึงพาเว่ยโจวเดินเลียบกำแพงหินเพื่อหาประตู
เดินวนหนึ่งรอบก็กลับมาที่เดิม แต่กลับไม่เจอประตูเลยสักบาน
หลิวชิงเริ่มสงสัยว่าตัวเองยังไม่ตื่นหรือเปล่า หรือไม่ก็หลายวันมานี้เหนื่อยเกินไปจนเห็นภาพหลอน
“โจวโจว เราหากันต่อเถอะ กำแพงยาวขนาดนี้ จะไม่มีประตูสักบานได้ยังไง ถ้าไม่มีประตู แล้วคุณเจียงจะออกมายังไงล่ะ?”
“ได้”
แม่ลูกเดินหาต่อไปตามแนวกำแพง
เดินไปได้ไม่นาน ก็ได้ยินเสียงสบถจากที่ไม่ไกล
“โธ่เว้ย—!”
“เจ็บชะมัด…”
หลินอั้นกุมจมูก เมื่อครู่เขาวิ่งเร็วเกินไปจนไม่ทันคิดว่าบริเวณโล่ง ๆ ที่เคยอยู่ดี ๆ จะมีกำแพงโผล่ขึ้นมา ร่างทั้งร่างจึงพุ่งชนกำแพงเข้าอย่างจัง สันจมูกโด่งหล่อแทบยุบลงไป