ตลอดทางที่ผ่านมา เธอหิ้วของจนเมื่อยแขนไปหมด
แต่ถึงจะเหนื่อยแค่ไหน พอนึกถึงสิ่งที่จะได้กลับมาในอีกเดี๋ยว ทุกอย่างก็คุ้มค่า
สองแม่ลูกปูผ้าสำหรับตั้งแผงขายของอย่างเรียบร้อย
วินาทีถัดมา หญิงคนหนึ่งก็พุ่งเข้ามา “ที่ตรงนี้ฉันเห็นก่อน! พวกเธออย่ามาแย่ง!”
หญิงคนนั้นผอมแต่ท่าทางดุดัน ตรงเข้าผลักสองแม่ลูกออกไป แล้วตวาดเสียงแหลมว่า
“ฉันเห็นที่ว่างตรงนี้ตั้งแต่ไกลแล้ว ที่นี่เป็นที่ของฉัน!”
หลิวชิงขมวดคิ้ว มองหญิงคนนั้น “ทำไมคุณไม่รู้จักเหตุผลบ้างล่ะ? ฉันมาถึงก่อนชัด ๆ”
หญิงคนนั้นทำท่ากร่าง “ฉันเห็นก่อนต่างหาก!”
พูดจบ สามีของหญิงคนนั้นก็เดินตามมาถึง เป็นชายหน้าตาดุดัน
พอเข้ามาถึง เขาก็จ้องหลิวชิงแล้วเร่งว่า “รีบเก็บของของพวกเธอไปซะ ที่นี่เป็นที่ของเรา!”
“ทำไมฉันต้องไป?” หลิวชิงกำมือแน่น พูดอย่างไม่ยอมแพ้ “ฉันมาถึงก่อนชัด ๆ”
ชายคนนั้นได้ยินแล้วก็ตะคอกลั่น “ไม่ไสหัวไปใช่ไหม? เชื่อไหมว่าฉันจะสับแกให้เละ!”
เสียงตะคอกนั้นทำให้หลิวชิงกับเว่ยโจวตกใจจนขวัญหนี
หลิวชิงมองความดุดันบนใบหน้าชายคนนั้นแล้วเริ่มลังเล
ออกมาข้างนอก เธอมักหลีกเลี่ยงการมีเรื่องกับคนอื่น โดยเฉพาะในวันสิ้นโลก เพราะไม่มีทางรู้เลยว่าคนบางคนเวลาจนตรอกจะทำอะไรได้บ้าง
ยิ่งไปกว่านั้น เธอยังพาลูกมาด้วย
หลิวชิงไม่อยากหาเรื่องใส่ตัว จึงกล้ำกลืนความขุ่นเคืองแล้วบอกเว่ยโจวว่า “โจวโจว เราไปหาที่ใหม่กันเถอะ”
เว่ยโจวกำหมัดเล็ก ๆ แน่น จ้องชายคนนั้นอย่างเคียดแค้น
เขารู้ว่าแม่ยอมกล้ำกลืนเพราะไม่อยากมีเรื่องกับอีกฝ่าย ทั้งหมดเป็นเพราะเขาไร้ประโยชน์ ยังไม่โตพอจะปกป้องแม่
ถ้าเขาเก่งกว่านี้ก็คงดี จะได้ไม่มีใครกล้ารังแกแม่ลูกของพวกเขา
ขณะที่กำลังคิดเช่นนั้น จู่ ๆ ก็มีเสียงชายวัยกลางคนดังกังวานขึ้นข้างกาย
“ผู้ชายตัวโต ๆ รังแกผู้หญิงกลางวันแสก ๆ แบบนี้ ยังจะเรียกว่ามีความสามารถได้ยังไง?”