พ่อของพี่สะใภ้หยางบ้านข้าง ๆ ก็เป็นแบบนี้ ก่อนตายเขาเบื่ออาหาร กินอะไรก็ไม่ลง ไม่อยากกินอะไรเลย ไม่ถึงหนึ่งสัปดาห์ก็จากไปอย่างเงียบเชียบ
ชายคนนั้นถอนหายใจ «บ้านเราไม่มีปัญญาหรอก»
เนื้อราคาจินละสามร้อยกว่าคะแนน คนทั่วไปคงซื้อกินสักครั้งในหนึ่งเดือนยังไม่ไหว
«คุณไปทำกับข้าวก่อนเถอะ»
หญิงสาวไม่พูดอะไรต่อ เธอหยิบมันฝรั่งไปที่เขียง หั่นเป็นชิ้นแล้วโยนลงหม้อ ต้มเป็นซุปมันฝรั่งตรง ๆ
วิธีทำแบบนี้ก็แค่ต้มมันฝรั่งให้สุกจนเนื้อนุ่มร่วน ก่อนยกลงจากเตาค่อยโรยเกลือลงไปนิดหน่อย แม้รสชาติจะสู้ตุ๋นกับเนื้อไม่ได้ แต่แค่มีมันฝรั่งกินก็นับว่าดีมากแล้ว
ยิ่งตุ๋นมันฝรั่งในหม้อนานเท่าไร กลิ่นหอมเข้มข้นก็ยิ่งลอยออกมาชัดเจนขึ้น
«ที่รัก ทำไมมันฝรั่งคราวนี้หอมขนาดนี้?» หญิงสาวได้กลิ่นจากในหม้อแล้วรู้สึกแปลกใจ
เธอเปิดฝาหม้อดู ซุปมันฝรั่งข้นกว่าคราวก่อนมาก ไม่จืดชืดเลยสักนิด
ชายคนนั้นก็ได้กลิ่นหอมเข้มข้นของมันฝรั่งเช่นกัน
กลิ่นไม่เหมือนมันฝรั่งที่ซื้อคราวก่อนเลย
«คุณไม่ได้ใส่เครื่องปรุงอย่างอื่นลงไปใช่ไหม?»
หญิงสาวส่ายหน้า «ทำเหมือนเดิมทุกอย่าง น่าจะเป็นเพราะตัวมันฝรั่งเอง มันฝรั่งพวกนี้มีกลิ่นหอมเข้มกว่า»
พอมันฝรั่งตุ๋นเสร็จ หญิงสาวก็ตักซุปมันฝรั่งชามใหญ่ขึ้นโต๊ะ
เธอลองชิมมันฝรั่งดู
พอเข้าปาก แค่ปลายลิ้นแตะเบา ๆ มันฝรั่งก็ร่วนแตกเป็นเม็ด เนื้อนุ่มละมุนจนแทบละลาย กลิ่นหอมของแป้งมันฝรั่งแผ่ซ่านทั่วปาก รสชาติแตกต่างจากมันฝรั่งที่เคยซื้อมาอย่างสิ้นเชิง
«มันฝรั่งที่ซื้อคราวนี้อร่อยกว่าคราวก่อน»