ชายวัยกลางคนที่ยืนอยู่หน้าสุดขมวดคิ้ว สีหน้าดูไม่ค่อยดีนัก “แพงเกินไปแล้วมั้ง?”
“ก่อนหน้านี้มะเขือยาวยังขายกันแค่จินละ 70-80 แต้มเอง”
เจียงถังกล่าวว่า “มะเขือยาวของฉันสภาพดี ไม่ใช่ของที่คนอื่นเลือกจนเหลือ”
เจียงถังสังเกตมาแล้วว่า แผงอื่น ๆ เหลือแต่ผักที่คนอื่นเลือกทิ้งไว้ บางส่วนช้ำเสีย บางส่วนถูกกดทับเสียหายระหว่างขนส่ง ของดีถูกเลือกไปหมดตั้งนานแล้ว
มะเขือยาวของเธอทั้งสดทั้งอวบ ทำไมต้องขายราคาเดียวกับผักอื่นด้วย?
“เอามาให้ฉันจินหนึ่ง” หญิงวัยกลางคนที่แต่งตัวหรูหราพูดขึ้น
เห็นได้ชัดว่าเป็นคนมีเงิน ไม่สนใจแต้มแค่นี้ จ่ายอย่างคล่องแคล่ว ก่อนหิ้วผักเดินจากไป
ชายวัยกลางคนกัดฟัน “ฉันก็ซื้อจินหนึ่ง!”
ถ้าไม่ใช่เพราะไม่มีตัวเลือกอื่น เขาก็ไม่อยากซื้อผักแพงขนาดนี้เหมือนกัน แต่ช่วยไม่ได้ แผงอื่นไม่มีผักสดขนาดนี้ให้ซื้อแล้ว
“ฉันเอาจินหนึ่งด้วย”
“ฉันเอาสองจิน”
“……”
ไม่นาน มะเขือยาวบนแผงก็ขายไปเกินครึ่ง
เจียงถังมองแต้มที่ทยอยเข้ามา ใจเบิกบานแทบลอยขึ้นฟ้า ด้านหนึ่งก็เพราะหาแต้มได้ อีกด้านก็รู้สึกว่าหลี่น้อยของบ้านเธอเก่งจริง ๆ! ผักดีขนาดนี้ ตอนนี้หามาได้ตั้งเยอะอย่างง่ายดาย ของที่เมื่อก่อนอยากซื้อแต่ไม่มีเงินซื้อ ตอนนี้กลับเอามาขายได้ แถมยังมีคนรวยแย่งกันซื้ออีกตั้งมาก!
หลังลูกค้ากลุ่มหนึ่งเดินจากไป เจียงถังก็ได้พักหายใจเล็กน้อย
“น้องสาว ค้าขายดีจริง ๆ นะ” พี่หวังที่อยู่ข้าง ๆ มองด้วยความอิจฉา
เจียงหลี่หัวเราะอย่างจนใจ ที่จริงไม่ใช่เพราะเธอค้าขายเก่งหรอก แค่สภาพตลาดเป็นแบบนี้ ของที่มีไม่พอขายย่อมมีคนซื้อ