หลี่หลาน: «ไม่ว่าเมื่อกี้เธอจะเห็นอะไร ก็เก็บมันไว้ให้มิดชิด ทำเหมือนไม่เห็นอะไรทั้งนั้น!»
เย่หงจวิน: «แต่ว่า—»
«แต่ว่าอะไรอีก?» หลี่หลานถลึงตาใส่เขา «ถ้าเรื่องวันนี้หลุดออกไปให้ใครรู้ เราสองคนก็เลิกกันไปเลย!»
เย่หงจวินมองท่าทางของหลี่หลานแล้วเห็นว่าเธอพูดจริง
เขาเม้มปาก «ผมรู้ ผมแค่สงสัย ไม่ได้คิดจะเอาไปพูดสักหน่อย»
เจียงหลี่ดีกับครอบครัวเขาขนาดนั้น เขาไม่มีทางทำร้ายเจียงหลี่อยู่แล้ว
«บ้านเรายังเหลือแต้มอีกเท่าไร?» หลี่หลานถาม
เย่หงจวินตอบ «หลังจากซื้อเมล็ดพันธุ์ข้าวต้านการกลายพันธุ์ 40 ชั่งตามที่คุณบอก แล้วรวม 500 แต้มที่น้องเจียงเพิ่งโอนมา ตอนนี้เหลือทั้งหมด 2,116 แต้ม»
หลี่หลานได้ยินแล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย
ครอบครัวสี่คนต้องกินธัญพืชหลักวันละ 3 ชั่ง แต้ม 2,100 แต้มพอให้กินได้แค่ครึ่งเดือน แถมยังต้องกินกันไม่อิ่มทั้งบ้านด้วย เพราะหลี่หลานกับเย่หงจวินเป็นผู้วิวัฒนาการ กินมากกว่าคนทั่วไปอยู่แล้ว
หลี่หลานอดมองกระสอบเมล็ดพันธุ์ข้าวตรงมุมห้องไม่ได้
เสบียงหลักของครอบครัวต่อจากนี้ต้องฝากไว้กับเมล็ดพันธุ์ในกระสอบนี้ทั้งหมด
และก่อนที่ข้าวจะโต พวกเขายังต้องหาทางออกไปหาอาหารกันเองด้วย
«ถ้าจนตรอกจริง ๆ ก็เอาไก่สองตัวไปแลกแต้ม» เย่หงจวินว่า
«ตัวหนึ่งหนัก 3 ชั่ง อีกตัว 4 ชั่ง น่าจะแลกได้สัก 1,400 แต้ม พอให้กินต่อได้อีกครึ่งเดือน»
«พูดเหลวไหล! ต้องเก็บไก่ไว้ให้ออกไข่ วันละฟอง แค่สามวันก็เอามาทำไข่เจียวได้หนึ่งจานแล้ว คุณทำใจเอาไปแลกแต้มลงหรือไง?»