แม้จะเสียแต้มไปไม่น้อย แต่ก็ซื้อความสบายใจกลับมาได้
เมื่อกลับถึงบ้านพักปลอดภัย เจียงหลี่ก็ตัดสินใจกินมื้อใหญ่ชดเชยตัวเอง เธอคว้าซากนกตัวหนึ่งจากตะกร้าข้าง ๆ แล้วโยนให้เจียงเหยียน “คืนนี้กินนี่กัน”
เจียงเหยียนมองนกในมือ ก่อนถามออกมาโดยไม่ทันคิด “เอามาจากไหน?”
“ฉันจับมันได้เอง มันปะปนอยู่ในฝูงนกกลายพันธุ์นั่นแหละ”
เธอมองออกตั้งแต่แรกว่านี่เป็นนกที่กินได้ ดังนั้นตัวแรกที่จับได้จึงเป็นมัน
จะโทษเธอก็ไม่ได้ มือมันคันเอง เดิมทีฝูงนกกลายพันธุ์พวกนั้นมาเพื่อกินมะเขือยาว เธอแค่ต้องอดทนหลบอยู่ในบ้านพักปลอดภัยก็พอแล้ว แต่เธอดันออกไปจับนกตัวนี้ พอมันถูกจับตาย ฝูงนกกลายพันธุ์ก็เห็น “ลูกนก” ในฝูงตัวเองถูกจับตาย จึงพากันตาแดงก่ำแล้วพุ่งเข้ามาจิกเจียงหลี่ทันที
จะงอยปากแข็ง ๆ ของนกกลายพันธุ์พวกนั้นจิกลงบนตัวแล้วเจ็บชะมัด
เฮอะ เธอผิดไปแล้ว
คราวหน้าก็ทำอีก
เจียงเหยียนพูดว่า “นี่นกเขา เอาไปย่างน่าจะอร่อย เดี๋ยวย่างให้กิน”
เจียงเหยียนไปถอนขนนก ส่วนเจียงหลี่ก็ได้รับโทรศัพท์จากเจียงถัง
“เสี่ยวหลี่ ทายสิว่าวันนี้ฉันขายได้กี่แต้ม?”
พอได้ยินน้ำเสียงนั้น เจียงหลี่ก็จินตนาการออกว่าเจียงถังคงกำลังยิ้มจนหุบปากไม่ลงอยู่ปลายสาย
“คงได้ไม่น้อยเลยสินะ”
“3,130 แต้ม”
“อะไรนะ?” เจียงหลี่ประหลาดใจ
เธอจำได้ว่าตัวเองให้มะเขือยาวเจียงถังไปแค่ 34 ชั่ง คิดตามราคาชั่งละ 60 แต้ม ก็ได้เพียง 2,040 แต้ม แล้วทำไมถึงเพิ่มมาอีกตั้ง 1,000 แต้ม?
เจียงถังยิ้มกว้าง “วันนี้ผักขาดตลาด หลายคนซื้อผักไม่ได้ ฉันเลยตั้งราคาไว้ค่อนข้างสูง แต่ก็ยังมีคนมีเงินซื้อกันเยอะ”
เจียงถังโอน 2,040 แต้มให้เจียงหลี่ ส่วนตัวเองก็ได้กำไร 1,090 แต้ม