“ถึงตอนนั้นฉันจะลองถามดูว่าหาซื้อเครื่องพรวนดินขนาดเล็กได้จากที่ไหน แล้วจัดการหามาให้เธอสักเครื่อง จะได้ไถดินเร็วขึ้นด้วย”
พอเจียงเหยียนได้ยิน ดวงตาก็เป็นประกาย “จริงเหรอ?”
“ถ้าอย่างนั้นประสิทธิภาพก็เพิ่มขึ้นมากเลยสิ! แถมฉันยังเหนื่อยน้อยลงด้วย!”
เจียงหลี่เห็นเขาตื่นเต้นขนาดนี้ ก็เดาว่าวันนี้คงเหนื่อยจนเบลอไปแล้ว
ดูท่าเรื่องจัดหาอุปกรณ์ทำไร่คงรอช้าไม่ได้แล้ว
เจียงเหยียนใส่ต้นหอม ขิง และกระเทียมลงกระทะผัดจนหอม ก่อนเทเนื้อไก่เต็มอ่างลงไป
“ฉ่า!”
กลิ่นหอมของเนื้อปะทะกับกลิ่นต้นหอม ขิง และกระเทียมที่ผัดจนหอม พลันปลุกความทรงจำก่อนวันสิ้นโลกของเจียงหลี่ขึ้นมา
ต้นหอม ขิง และกระเทียมที่กินได้พวกนี้ เจียงหลี่ซื้อมาจากหวงโหย่วหัว เธอซื้อปะปนกันมาแค่ถุงเล็ก ๆ ก็ต้องจ่ายไปถึง 100 แต้ม
สมแล้วที่โลกนี้ข้าวของทุกอย่างที่เกี่ยวกับ “การกิน” ไม่มีทางถูก
“พี่ เนื้อไก่นี่คุณภาพดีมาก เอาไปตุ๋นยังไงก็ต้องอร่อยแน่!”
วัตถุดิบชั้นดีมักต้องการแค่การปรุงอย่างเรียบง่าย
ปรุงรสด้วยเกลือกับซีอิ๊ว ผัดจนสุกแล้วเติมน้ำเดือด ตุ๋นด้วยไฟแรง เคี่ยวจนน้ำงวดแล้วยกลงจากเตา ใช้เวลาได้พอดี เนื้อนุ่มฉ่ำ ทั้งยังคงรสสัมผัสอันยอดเยี่ยมของเนื้อไก่ไว้ครบถ้วน
เจียงเหยียนยกไก่ตุ๋นจานใหญ่ขึ้นโต๊ะ ส่วนไก่ป่าสองตัวที่เหลือถูกผูกไว้ตรงมุมห้อง ได้แต่มองพวกพ้องของตัวเองกลายเป็นเนื้อในจานอย่างตาละห้อย สีหน้าทั้งขมขื่นทั้งหวาดกลัว
เจียงหลี่ว่า “ไม่ต้องห่วง ตอนนี้ยังไม่กินพวกแกหรอก จะเลี้ยงไว้ให้ออกไข่”