วันนี้เธอยังไม่ได้ไปขุดเก็บทรัพยากรตามจุดสีเขียวอีกหลายแห่งเลย เพราะไม่มีเวลา...ไม่อย่างนั้นคงขนกลับมาไม่ไหว
แถมบริเวณนี้ยังเป็นแค่รอบนอกของภูเขาในระยะสามกิโลเมตรเท่านั้น
ตอนเธอกลับมา บนแผนที่ออนไลน์ยังมีจุดสีเขียวอีกมากมายกะพริบรอเธออยู่
น่าเสียดาย คงต้องรอไปขุดคราวหน้าแล้ว
“ผักกูดแลกให้คุณ 12 จิน ยอดถั่วลันเตาแลก 11 จิน ส่วนรากหูเจ๋อเปลี่ยนเป็นคะแนนทั้งหมด”
“ผักกูดจินละ 60 คะแนน ยอดถั่วลันเตาจินละ 65 คะแนน รากหูเจ๋อจินละ 55 คะแนน รวมทั้งหมด 1,902 คะแนน”
“1,902 คะแนน...”
แค่ตัวเลขนี้ก็ทำให้ใจคนฟังคันยุบยิบ
“รวยแล้ว คราวนี้รวยจริง ๆ แล้ว”
แค่ทรัพยากรที่หาได้ในวันเดียวก็ขายได้เกือบ 2,000 คะแนนแล้ว แถมเธอยังเก็บไว้เองอีกไม่น้อย!
ขึ้นเขาเที่ยวนี้ แทบจะเทียบได้กับรายได้จากการทำงานหนักตลอดหนึ่งเดือนของคนอื่นในเขตปลอดภัย!
เมื่อมองเทือกเขาทอดยาวสุดสายตาอีกครั้ง เจียงหลี่ก็รู้สึกว่ามันไม่ใช่ภูเขาเลย—
แต่มันคือขุมทองชัด ๆ!
อนาคตสดใส!
ดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้าแล้ว ผู้คนที่มุงดูอยู่ข้างป้ายรถค่อย ๆ แยกย้ายกันไป เจียงหลี่สะพายผักป่าที่เหลือกลับบ้านพักปลอดภัย
เจียงเหยียนกำลังก้มหน้าก้มตาทำงานในแปลงดิน พอเห็นเจียงหลี่กลับมา เขาก็ทิ้งจอบแล้วรีบวิ่งเข้ามาหา “พี่! กลับมาแล้วเหรอ หิวหรือเปล่า? ผมหุงข้าวไว้แล้ว!”
เจียงหลี่ถาม “ทำไมไม่ถามว่าฉันเอาของกินจากบนเขากลับมาหรือเปล่า?”
เจียงเหยียนหัวเราะแห้ง ๆ “พี่กลับมาอย่างปลอดภัย ผมก็พอใจแล้ว แต่...ถ้าได้ผักป่ากลับมาด้วยสักหน่อยก็คงดี...”
เขาถามอย่างระมัดระวัง แต่แววตาเปี่ยมความหวัง “เป็นไงบ้าง? วันนี้พี่ขุดผักป่ามาได้สักจานเล็ก ๆ ไหม? ถ้าได้ เดี๋ยวเราก็ไม่ต้องกินข้าวเปล่า...”