“เถ้าแก่ นี่สตรอว์เบอร์รีใช่ไหม?”
ในตลาดสด เมื่อคนที่เดินผ่านเห็นสตรอว์เบอร์รีสีแดงสดบนแผงของเจียงถัง แทบทุกคนต่างอดเหลือบมองซ้ำไม่ได้ บางคนถึงกับยืนตะลึง
สตรอว์เบอร์รีลูกใหญ่ขนาดนี้ ใหญ่พอ ๆ กับไข่นกพิราบ แบบนี้ใช่เหรอ?
“แน่นอนว่าสตรอว์เบอร์รี เป็นสายพันธุ์ใหม่” เจียงถังตอบ “จินตั้น 240 ต่อครึ่งกิโล จะเอาสักสองลูกไหม?”
ชายคนนั้นลังเลอยู่ครู่หนึ่ง
กลิ่นหอมหวานจัง อยากกินชะมัด
แต่แพงเหลือเกิน
“ผมเห็นแผงอื่นขายสตรอว์เบอร์รีกันครึ่งกิโลละ 220 จินตั้น บางร้านก็ 210 เอง ทำไมของคุณแพงขนาดนี้? แพงกว่าตั้ง 20 จินตั้นต่อครึ่งกิโล!”
เจียงถังยิ้มจนดวงตาโค้ง “งั้นลองดูสตรอว์เบอร์รีบนแผงคนอื่นกับของบนแผงฉันสิ ว่าเป็นของอย่างเดียวกันหรือเปล่า?”
คำพูดนั้นทำเอาชายคนนั้นเถียงไม่ออก
“ผมซื้อแค่ลูกเดียวได้ไหม?” ชายคนเดิมถาม
เขาทนไม่ไหวแล้ว อากาศรอบตัวอบอวลไปด้วยกลิ่นสตรอว์เบอร์รี สำหรับคนที่อยู่ในวันสิ้นโลกมาทั้งปีโดยไม่เคยยอมกินสตรอว์เบอร์รีสักครั้ง จะให้ทนได้อย่างไร!
“ได้ เลือกมาเลย แต่ห้ามใช้มือจับนะ”
“เอาลูกนี้!”
ชายคนนั้นชี้ไปที่ลูกหนึ่ง
เจียงถังชั่งสตรอว์เบอร์รีให้เขาหนึ่งลูก
“105 กรัม คิด 50 จินตั้นแล้วกัน”
ชายคนนั้นจ่าย 50 จินตั้น รับสตรอว์เบอร์รีมาถือพลางมองอย่างสงสัย คงกำลังคิดว่าทำไมมันถึงโตได้ขนาดนี้
เขาสงสัยว่าเป็นสตรอว์เบอร์รีกลายพันธุ์ จึงตรวจดูให้แน่ใจ ผลออกมาว่าปลอดภัย
ถ้าเป็นอาหารมีพิษ คงไม่มีทางผ่านการตรวจสอบความปลอดภัยของตลาดสดได้
เดิมทีเขาคิดจะกลับไปกินที่บ้าน แต่ยิ่งมองก็ยิ่งอดใจไม่ไหว จึงกัดเข้าไปคำหนึ่งทันที น้ำสตรอว์เบอร์รีเข้มข้นทะลักออกมาในพริบตา