“เถ้าแก่ รถคันนี้ลดราคาให้หน่อยได้ไหม?”
“คุณคนสวย ถ้าตั้งใจจะซื้อจริง ๆ ผมลดให้ 200 แต้มแล้ว ลดกว่านี้ไม่ได้แล้วครับ”
“ก็ได้” เจียงถังพบว่าตอนนี้ทัศนคติของตัวเองเปลี่ยนไปจริง ๆ
ถ้าเป็นเมื่อก่อน เวลาจะซื้อของแพงขนาดนี้ เธอต้องต่อรองอยู่นานไม่ว่าจะอย่างไร เพื่อกดราคาให้ลงอีกสักหน่อย
แต่ตอนนี้กลับไม่อยากเสียเวลาแล้ว เหนื่อยมาทั้งวัน แค่อยากรีบกลับบ้านไปพักผ่อน
จ่ายไป 5,799 แต้ม เจียงถังก็ขี่รถไฟฟ้าคันเล็กออกไปทันที
รู้สึกได้ถึงความเร็วที่พุ่งฉิว แรงขับเคลื่อนก็เต็มกำลัง
เธอขี่ฉิวไปตลอดทาง พอใกล้เลี้ยวเข้าหมู่บ้านจัดสรร เจียงถังก็รู้สึกเหมือนเห็นเงาคนคุ้นตา แต่เพราะขี่เร็วเกินไปจึงมองไม่ชัด
ชิวเหมย: “?”
เธอรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างพุ่งผ่านไป
ดูเหมือนจะเป็นเจียงถัง
แต่คนคนนั้นเห็นชัด ๆ ว่าขี่รถสองล้ออยู่
ยิ่งคิดชิวเหมยก็ยิ่งรู้สึกว่าคนที่เพิ่งผ่านไปต้องเป็นเจียงถังแน่ เธอเร่งฝีเท้าอย่างไม่ยอมเชื่อสายตาตัวเอง พอเดินเข้าไปในหมู่บ้านจัดสรร ก็เห็นเจียงถังยืนอยู่ข้างรถไฟฟ้าคันเล็กที่ใหม่เอี่ยม กำลังง่วนอยู่ตรงแท่นชาร์จ หาวิธีชาร์จรถ
ชิวเหมยกำมือแน่นขึ้น เดินเข้าไปถามด้วยริมฝีปากเม้มเป็นเส้นตรง “เจียงถัง นี่รถที่เธอซื้อเหรอ?”
เจียงถังปรายตามองเธออย่างเฉยชา “ถ้าไม่ใช่รถที่ฉันซื้อ แล้วจะเป็นรถที่ขโมยมาหรือไง?”
แม้ตอนนี้จะเป็นวันสิ้นโลก แต่การจัดการของฐานที่มั่นก็ถือว่ารัดกุมพอสมควร ถ้าคิดจะขโมยรถไฟฟ้าคันเล็กจริง ๆ กล้องวงจรปิดก็จับภาพไว้ได้