ความคิดของเจียงถังอดล่องลอยไปถึงวันวานไม่ได้ พ่อแม่ของพวกเธอจากไปตั้งแต่เนิ่น ๆ เสียชีวิตตั้งแต่ปีแรกของวันสิ้นโลก ตอนนั้นเสี่ยวหลีเพิ่งอายุ 12 ปี เสี่ยวเหยียนอายุ 10 ปี ส่วนเธออายุ 15 ปี
พี่น้องสามคนหนีภัยจากเมืองอื่นมายังเขตปลอดภัยที่เก้า แล้วใช้แผ่นไม้ผุ ๆ กับเศษแผ่นเหล็กที่คุ้ยได้จากกองขยะ สร้างกระท่อมเล็ก ๆ ไว้กันลมกันฝนตรงชายขอบสุด พวกเธออาศัยอยู่ที่นั่นนานถึงสามปี
ช่วงสามปีนั้นเป็นสามปีแรกของวันสิ้นโลก ซึ่งเป็นช่วงที่ฝูงสัตว์กลายพันธุ์ดุร้ายที่สุด ทุกครั้งที่ฝูงสัตว์กลายพันธุ์บุกมา คนที่ตายก่อนใครก็คือผู้คนที่อาศัยอยู่ในกระท่อมบริเวณชายขอบ กระท่อมพวกนั้นต้านการโจมตีของสัตว์กลายพันธุ์ไม่ไหวเลย ทุกปีเมื่อถึงช่วงนั้น เพื่อเอาชีวิตรอด ผู้รอดชีวิตจำนวนมากจะเบียดเสียดกันเข้าไปในอาคาร ทั้งในโถงบันไดและห้องใต้ดิน จนกว่ากองทัพจะกวาดล้างสัตว์กลายพันธุ์ที่บุกเข้ามาจนหมด...
ส่วนผู้รอดชีวิตที่เบียดเข้าไปไม่ได้ สุดท้ายก็ถูกกัดตายทั้งเป็น
ขณะเจียงถังครุ่นคิด ดวงตาก็ร้อนผ่าวขึ้นมา
ตอนนี้เขตปลอดภัยดีกว่าแต่ก่อนมาก กองทัพแนวหน้าก็ป้องกันได้แข็งแกร่งขึ้น ชีวิตของพวกเธอเองก็ไม่ได้ลำบากเหมือนเมื่อก่อนแล้ว
เจียงถังเดินไปทางชุมชนหมายเลข 9 ระหว่างผ่านถนนแคบ ๆ สายหนึ่ง จู่ ๆ ก็มีเสียงเอะอะดังมาจากหัวมุมถนน!
“รีบมาช่วยเร็ว! มีคนกำลังกินเนื้อสัตว์กลายพันธุ์!”
“คนนี้กลายพันธุ์แล้ว! เขากลายพันธุ์แล้ว! ตาเขาแดงก่ำ!”
เจียงถังยังไม่ทันเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น ทหารลาดตระเวนกลุ่มใหญ่ก็วิ่งผ่านข้างตัวเธอไปราวกับบินได้ พุ่งเข้ากดชายเร่ร่อนคนหนึ่งตรงหัวมุมถนนลงกับพื้น