เมื่อนึกย้อนกลับไป สวี่ฮวนจวินอาศัยการเป็นผู้วิวัฒนาการสมองจนได้รับแต้มจากฐานที่มั่นถึงหนึ่งล้านแต้ม จึงมีเงินพอจะร่วมลงทุนซื้อบ้านกับโจวเป่าลี่
ก่อนหน้านั้น ตระกูลสวี่ก็ยากจนไม่ต่างจากครอบครัวของเธอ ตอนทุพภิกขภัยเมื่อสามปีก่อน สวี่ฮวนจวินเกือบอดตายเหมือนเธอ หากไม่ใช่เพราะเจ้าของร่างเดิมได้งานที่โรงงานทอผ้า แล้วทั้งทำงานล่วงเวลาอย่างหนักและอดออมเสบียงแบ่งให้ตระกูลสวี่ พวกเขาคงผ่านปีแห่งความอดอยากนั้นมาไม่ได้
เจียงหลี่อยากได้แต้มหนึ่งล้านนั้น แต่ก็กลัวว่าผู้มีพลังพิเศษจะถูกจับไปทำการทดลอง คิดไปคิดมา เธอจึงตัดสินใจเก็บตัวเงียบ ๆ ก่อน คอยสังเกตท่าทีของผู้มีอำนาจในฐานที่มั่นต่อการปรากฏตัวของผู้มีพลังพิเศษ
เจียงเหยียนกำลังชั่งน้ำหนักผักที่เก็บมาได้ในช่วงสองสามวันนี้
เมื่อวานซืนเจียงหลี่เร่งให้มะเขือยาวโตได้ 20 ชั่ง วันนี้ก็เร่งให้พริกงอกงามได้อีก 22 ชั่ง
“รวมกันก็ 42 ชั่งพอดี”
“พี่ ผมเอาผักไปส่งให้พี่ใหญ่ก่อนนะ” เจียงเหยียนสะพายตะกร้าหลัง สวมเสื้อกันฝน ก่อนออกจากบ้านยังไม่ลืมหันมาเตือนเจียงหลี่ “อย่าลืมให้อาหารจูชุ่ยฮวาด้วยล่ะ!”
หลังเจียงเหยียนออกไป เจียงหลี่ก็ป้อนมะเขือยาวต้มสุกสองลูกให้จูชุ่ยฮวา
จูชุ่ยฮวากินจนหมดเกลี้ยง
ช่วงหลายวันมานี้ บางครั้งจูชุ่ยฮวาก็ยืนมองทิวทัศน์นอกบ้านพักปลอดภัยอยู่คนเดียว แล้วน้ำตาก็ไหลออกมา คงยังคิดถึงแม่ของมันอยู่
เจียงหลี่มองจูชุ่ยฮวาไปพลาง คิดไปพลางว่าต่อไปจะกินมันอย่างไร จะเลี้ยงให้โตเสียก่อนค่อยกิน หรือจะกินตอนที่ยังเป็นลูกหมูดี
เนื้อหมูตัวเล็กนุ่ม มีน้ำมาก รสชาติอ่อนกว่า