“เถ้าแก่ ถุงเท้าคู่นี้ลดราคาได้ไหม?”
“ช่างเถอะ ฉันขายให้สามคู่ 10 แต้มก็แล้วกัน”
“ได้เลย”
“...”
แผงขายถุงเท้าข้าง ๆ ขายออกไปได้ตั้งสิบกว่าคู่แล้ว
สีหน้าของชิวเหมยหม่นลงอย่างเห็นได้ชัด ความตื่นเต้นก่อนหน้านี้หายไปหมด
เฉินจี้ฉีก็หมดความอดทนเช่นกัน
เขาเป็นถึงหมอประจำคลินิก แต่กลับยอมลดศักดิ์ศรีมาช่วยชิวเหมยตั้งแผงขายของ สุดท้ายยุ่งอยู่เกือบชั่วโมง ตุ๊กตาถักพวกนี้กลับขายไม่ออกแม้แต่ตัวเดียว!
“พี่เฉิน นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?” ชิวเหมยอดบ่นไม่ได้ “พี่ไม่ได้บอกหรือว่าทำของแบบนี้แล้วจะหาเงินได้?”
ทั้งที่ของพวกนี้ไม่มีใครซื้อเลยสักคน!
เฉินจี้ฉีขมวดคิ้ว
“ก็เพราะของที่เธอทำมันหยาบเกินไปน่ะสิ!”
เขาหยิบตุ๊กตาตัวหนึ่งขึ้นมาดู งานทำลวก ๆ ดวงตาก็ไม่เหมือนดวงตา จมูกก็ไม่เหมือนจมูก เทียบกับของที่เจียงถังทำแล้วห่างกันคนละชั้น!
เขาเคยเห็นตุ๊กตาที่เจียงถังทำแล้ว งานประณีตมาก เป็นแบบที่เด็ก ๆ น่าจะชอบ
แถมยังเป็นตัวการ์ตูนยอดนิยมจากหนังและอนิเมชัน ทั้งสพันจ์บ็อบ แพทริก เมืองสัตว์มหาสนุก สไปเดอร์แมน วันพีซ กระทั่งตัวละครจากเกมก็มี สารพัดแบบ...
พอมาดูของที่ชิวเหมยทำ นอกจากกระต่ายสีขาวก็มีแต่กระต่ายสีชมพู แล้วก็กระต่ายสีเหลือง!
สรุปคือทั้งแผงเต็มไปด้วยกระต่าย!
ช่างแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว
“ของที่เธอทำมันไม่คุ้ม 20 แต้มด้วยซ้ำ แพงขนาดนี้ใครจะซื้อ!” เฉินจี้ฉีพูด
ชิวเหมยชะงักไป สีหน้าตึงแข็ง “แล้วฉันควรขายกี่แต้ม?”
เฉินจี้ฉีตอบ “ฉันว่า 5 แต้มกำลังดี”