บทที่ 14 【ความสามารถ: รับรู้พฤกษา (ระดับ 2)】 คนพวกนี้ทำเอาหลี่หลานโมโหจนแทบระเบิด
เธอเท้าเอว จ้องเขม็งไปยังกลุ่มคนตรงหน้า «ซูเสี่ยว หวังกุ้ยฮวา พวกเธอหมายความว่ายังไง? ทุกคนแบ่งกันได้ แล้วทำไมวันนี้ถึงจงใจตัดฉันกับเสี่ยวหลี่ออกไป?»
«คงไม่ใช่เพราะเรื่องเมื่อวานซืนนะ? วันนั้นพวกเธอไม่ยอมไปทางตะวันออกเอง ไม่ใช่ว่าพวกเราไม่แบ่งให้สักหน่อย!»
ซูเสี่ยวพูดว่า «ป้าหลี่ เข้าใจผิดแล้วค่ะ ฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้น ฉันแค่คิดว่าพวกป้าได้ของไปตั้งเยอะแล้ว ผักป่าพวกนี้คงไม่อยู่ในสายตาหรอก ทุกคนก็ลำบากกันทั้งนั้น ปล่อยให้คนที่ก่อนหน้านี้หาอะไรไม่ได้เก็บไปเพิ่มดีกว่า»
เจียงหลี่สัมผัสได้ถึงความเป็นอริของซูเสี่ยว
แต่เพราะอะไรกัน?
หรือเมื่อวานซืนที่เพิ่งมาถึง เธอจะเผลอทำผิดกฎอะไรโดยไม่รู้ตัว?
เธอถามหลี่หลาน «ของที่ได้เมื่อวานซืนไม่ได้แบ่งให้พวกเธอ ฉันทำอะไรผิดหรือเปล่า?»
«ไม่ผิด! ไม่ผิดสักนิด» หลี่หลานตอบ
«ถึงจะบอกว่าพอเจอกลุ่มผักป่าก็ควรแบ่งให้ทุกคนบ้าง แต่สถานการณ์วันนั้น ทางตะวันตกมีแค่พวกเราห้าคน แถมทั้งห้าคนก็แบ่งกันแล้ว ส่วนคนอื่นอยู่ทางตะวันออก พวกเขาก็บอกเองว่าไม่มา จะให้พวกเราลำบากเก็บกันแทบตาย แล้วแบกลงเขาไปส่งให้พวกเขาอีกหรือไง?»
เจียงหลี่เข้าใจแล้ว
แปลว่าเธอไม่ได้ทำอะไรไม่เหมาะสม
ในเมื่อเธอไม่ได้ทำผิดกฎ ตอนนี้ซูเสี่ยวจงใจเล่นงานและกีดกันเธอ...
คนที่ทำผิดกฎคือซูเสี่ยว ไม่ใช่เธอ
เจียงหลี่หันไปมองซูเสี่ยว น้ำเสียงเคร่งขรึม «ในเมื่อเธอเห็นว่าทรัพยากรที่หาได้ไม่จำเป็นต้องแบ่งให้ฉัน งั้นต่อไปถ้าฉันเจอทรัพยากร ฉันก็ไม่ต้องแบ่งให้เธอเหมือนกันใช่ไหม?»