ทางด้านเจียงหลี่ยังกังวลใจอยู่ เจียงเหยียนก็เดินเข้ามาจากข้างนอกอย่างตื่นเต้น
“พี่! ไก่ออกไข่แล้ว!”
ความห่อเหี่ยวของเจียงหลี่มลายหายไปในพริบตา เธอกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที
“จริงหรือเปล่า?”
“จริงสิ” เจียงเหยียนถือรังไก่ไว้ในมือ
เมื่อคืนก่อนเข้านอน เขาใช้หญ้าแห้งขดเป็นรังไก่ขึ้นมา
มีไข่ใบหนึ่งนอนอยู่ข้างใน
เจียงหลี่หยิบไข่ออกมา
ยังอุ่นอยู่เลย
“เอารังไปวางคืนให้มันเถอะ เที่ยงนี้เรากินผักกูดผัดไข่กัน”
“ได้เลย!”
เจียงเหยียนเอารังไปคืน พอไก่เห็นว่ารังกลับมาแล้วแต่ไข่ไม่กลับมาด้วย ก็โมโหจนบินผงาดขึ้นมา ส่งเสียงแหลมร้องใส่เจียงเหยียนไม่หยุด
เจียงเหยียนไม่สนใจมัน ถือไข่ที่มันเพิ่งออกไปทำอาหาร
ผักกูดผัดไข่มีรสชาติไม่เหมือนใคร ผักกูดกรอบอร่อย มีกลิ่นหอมสดชื่นเฉพาะตัวของพงไพร ส่วนไข่ก็นุ่มฟูละมุนลิ้น
“พี่ กินไข่เยอะ ๆ นะ”
มีไข่แค่ฟองเดียว เจียงเหยียนยังแทบไม่กล้ากิน เขาตั้งใจผัดเป็นชิ้นใหญ่ ๆ แล้วคีบให้เจียงหลี่ทั้งหมด ส่วนตัวเองก็กินแต่ผักอย่างเอร็ดอร่อย
“อ้าว!”
เสียงหัวเราะร่าเริงของหลี่หลานดังมาจากนอกบ้าน “พวกเธอกินกันแล้วหรือ?”
“ป้าหลี่ มาทำไมคะ?”
หลี่หลานยิ้มพลางตอบ “ไก่ป่าตัวเมียที่ฉันเอากลับมาเมื่อวานก็ออกไข่แล้ว!”
บ้านหลี่หลานมีไก่อยู่สามตัว พวกเธอเสียดายเกินกว่าจะกิน จึงนำตัวหนึ่งไปแลกแต้ม ส่วนที่เหลืออีกตัวผู้กับตัวเมียก็ตั้งใจเลี้ยงไว้ให้ออกไข่
เธอตั้งใจมาบอกข่าวดีนี้กับเจียงหลี่ แวะดูด้วยว่าไก่ตัวเมียของเจียงหลี่ออกไข่หรือยัง ไม่คิดเลยว่าไข่จะลงไปอยู่ในท้องเจียงหลี่แล้ว