เจียงหลี่ไม่ปฏิเสธอีก
เมื่อครู่เธอออกแรงมากเกินไป จึงรู้สึกหิวกระหายผิดปกติ แถมในท้องยังร้อนผ่าว
น้ำถั่วเขียวไหลลงลิ้น รสหวานละมุนแผ่ซ่านไปพร้อมความเย็นชื่น
ราวกับอวัยวะภายในทั้งห้าถูกหล่อเลี้ยง ความรู้สึกนี้ช่างแปลกประหลาด
เธอก็ไม่ใช่ไม่เคยดื่มน้ำแกงถั่วเขียวเสียหน่อย ทำไมคราวนี้ถึงรู้สึกต่างออกไปโดยสิ้นเชิง?
หรือเป็นเพราะอาหารในวันสิ้นโลกหายาก เธอจึงรู้สึกทะนุถนอมมันขึ้นมา เลยเป็นแบบนี้?
ช่างเถอะ เจียงหลี่ยกน้ำถั่วเขียวดื่มอึกใหญ่ ความเย็นวาบช่วยขจัดความร้อนอบอ้าวจากการเดินขึ้นเขาไปด้วย ทำให้รู้สึกสดชื่นกระปรี้กระเปร่า!
ดูท่าเธอคงต้องขยันหาแต้มให้มากขึ้น จะได้แลกตู้เย็นสักเครื่อง…
“ชิ! ยังไม่ได้ลงมือทำงาน ก็เริ่มเสวยสุขกันแล้ว!”
หวังกุ้ยฮวามองเห็นเจียงหลี่กับหลี่หลานนั่งพักอยู่บนขอนไม้ไม่ไกล สีหน้าพลันบูดบึ้งอย่างยิ่ง
ดูจากที่ดื่ม ก็รู้ว่าเป็นน้ำถั่วเขียว
เจียงเฟิ่ง เพื่อนบ้านของหวังกุ้ยฮวา เดินเข้ามาใกล้แล้วกระซิบว่า
“หลี่หลานบ้าไปแล้วหรือไง?”
“ดูท่าทางสิ อย่างกับกำลังปรนนิบัติคุณหนู น้ำแกงถั่วเขียวล้ำค่าแบบนั้น ยังยกให้กันง่าย ๆ หรือว่าเห็นเจียงหลี่เป็นเทพเจ้าแห่งโชคลาภไปแล้ว?”
เจียงเฟิ่งไม่ได้ออกมาเมื่อวันก่อน แต่ก็รู้ว่าหลี่หลานติดตามเจียงหลี่ขึ้นเขาแล้วได้ของดีมาไม่น้อย
เจียงหลี่โชคดีจริง แต่ใครจะโชคดีได้ตลอดไป?
“ฉันว่านางคงลำพองเพราะได้ของดีเมื่อวันก่อนนั่นแหละ!” หวังกุ้ยฮวาแค่นเสียงเย็นชา “คิดจริง ๆ หรือว่าเจียงหลี่จะพานางไปหาของดีได้ตลอด?”