บทที่ 17 โชคดีเกินฟ้า
ซูเสี่ยวหน้าคล้ำลงทันที ก่อนหันไปมองเจียงหลี่
เจียงหลี่ไม่ทันสังเกตเห็นสายตาของซูเสี่ยว จึงหันไปพูดกับทุกคนต่อ
“อีกอย่าง ฉันรู้จักที่แห่งหนึ่ง มีต้นหม่อนที่ยังไม่กลายพันธุ์อยู่ต้นหนึ่ง บนนั้นมีผลหม่อนเหลืออยู่ไม่น้อย ฉันบอกที่นั่นกับใครคนหนึ่งเป็นการส่วนตัวได้ แต่มีข้อแม้ว่าต้องเป็นผู้พัฒนาด้านกำลัง และต้องช่วยฉันทำเรื่องหนึ่ง”
“ผลหม่อนที่ยังไม่กลายพันธุ์!”
ของดีชัด ๆ
ใครบ้างที่ตอนเด็กไม่เคยกินผลหม่อน? ผลที่สุกเต็มที่จะมีสีม่วงดำ พอกัดเข้าไปก็ชุ่มฉ่ำไปด้วยน้ำ ทั้งเปรี้ยวทั้งหวาน
มีคนพูดขึ้นว่า “วันนี้ฉันตั้งใจตามหาต้นหม่อนเลยนะ! กว่าจะเจอต้นหนึ่งได้ก็แทบแย่ สุดท้ายดันเป็นต้นที่กลายพันธุ์แล้ว ซวยจริง ๆ!”
“เจียงหลี่ ต้นหม่อนที่เธอพูดถึงอยู่ที่ไหน?”
เจียงหลี่ตอบว่า “ฉันบอกแล้วว่าจะบอกแค่คนที่ช่วยทำธุระให้ ต้องเป็นผู้พัฒนาด้านกำลัง”
ตอนนั้นเอง ชายร่างใหญ่คนหนึ่งก้าวออกมาจากฝูงชน “คุณเจียง คิดว่าผมพอไหวไหม? ผมเป็นผู้พัฒนาด้านกำลังระดับ 3”
“ได้ เอาคุณนั่นแหละ”
“จะให้ผมช่วยทำอะไร?” ซุนเหมิ่งถาม
“ตามฉันมา”
ซุนเหมิ่งเดินตามหลังเจียงหลี่ไป
คนอื่น ๆ ก็เดินตามไปด้วย
มีคนถามอย่างระมัดระวังว่า “เจียงหลี่ ผักป่าที่เธอพูดถึงอยู่ตรงไหน?”
“ไกลหน่อย ต้องเดินต่อไปอีก 2 กิโลเมตร”
พอได้ยินว่าต้องเดินอีก 2 กิโลเมตร บางคนก็หยุดฝีเท้า สีหน้าลังเล
“ไกลขนาดนั้นเลยเหรอ? นั่นก็เข้าไปในป่าลึกแล้วไม่ใช่หรือ จะมีสัตว์ป่ากลายพันธุ์ไหม?”
เจียงหลี่ตอบว่า “ใครกลัวอันตรายก็ไม่ต้องมา ฉันแค่บอกพวกคุณเพราะไม่อยากให้ของเสียเปล่า ส่วนจะไปเก็บหรือไม่ก็แล้วแต่พวกคุณ”