ทุกคนแบ่งผักป่ากันอย่างคึกคัก ก่อนออกเดินทางกลับบ้าน
ซุนเหมิ่งกับหลี่หลานหามหมูเดินนำอยู่ข้างหน้า ส่วนคนอื่น ๆ เดินตามหลัง พลางพูดคุยถึงหมูตัวนั้นด้วยน้ำเสียงอิจฉา
“ถ้าฉันล่าหมูได้ตัวใหญ่ขนาดนี้สักตัว เมียฉันคงดีใจจนนอนไม่หลับทั้งคืนแน่!”
บางคนถึงกับตาร้อนผ่าว เริ่มรวมกลุ่มวางแผนขึ้นเขามาล่าหมูป่าโดยเฉพาะ
คนที่มั่นใจในตัวเองพูดโอ้อวดว่า “บนเขานี่ต้องมีหมูมากกว่าตัวเดียวแน่! เจียงหลี่ยังเจอได้ ฉันก็ต้องเจอได้เหมือนกัน!”
“ว่าแต่ ในป่าทำไมถึงมีหมูขาวได้ล่ะ?”
ต้องรู้ก่อนว่า หมูขาวเป็นสายพันธุ์ที่เลี้ยงกันในบ้านตั้งแต่ก่อนวันสิ้นโลก ไม่มีทางไปโผล่ในป่าได้
“จะต้องคิดให้มากทำไม? ก็หมูที่คนเลี้ยงไว้ก่อนวันสิ้นโลกหลุดออกมา แล้วขยายพันธุ์ต่อกันน่ะสิ...”
ระหว่างทางกลับ เจียงหลี่บังเอิญพบคนกลุ่มหนึ่ง
พวกเขาสวมเครื่องแบบสีดำและถือปืนอยู่ในมือ
แต่ไม่ใช่ทหารลาดตระเวน ดูท่าจะเป็นหน่วยคุ้มกันที่ตระกูลใหญ่สักตระกูลจ้างมาเสียมากกว่า
“พวกแกนี่มันไม่ได้เรื่องจริง ๆ! ให้ตามออกมาด้วยแท้ ๆ แต่กลับทำเรื่องแค่นี้ไม่สำเร็จ!”
หญิงสาวรูปร่างเพรียว หน้าตาสะสวยยืนอยู่กลางกลุ่ม ผิวขาวมาก สะพายเป้ใบหนึ่ง ขณะนี้กำลังเงยหน้ามองอะไรบางอย่างบนหน้าผาสูงชัน
“คุณหนูเซี่ย อย่าเพิ่งร้อนใจครับ ผมจะลองดูอีกทีว่าจะปีนขึ้นไปได้ไหม!”
พูดจบ ชายคนนั้นก็เริ่มปีนหน้าผาด้วยมือเปล่า แต่ปีนไปได้ไม่กี่เมตรก็ร่วงลงมา
เจียงหลี่มองพวกเขาอยู่พักใหญ่ ก่อนอดถามด้วยความสงสัยไม่ได้
“พวกคุณกำลังทำอะไรกันอยู่?”
เซี่ยหลวนหันมา พอเห็นเจียงหลี่ แววตาก็ฉายความประหลาดใจขึ้นมาวูบหนึ่ง ก่อนจะยิ้มอย่างเป็นมิตร “พวกเรากำลังเก็บพืชวิวัฒนาการอยู่ค่ะ”
พอได้ยินคำว่าพืชวิวัฒนาการ เจียงหลี่ก็คิดทันทีว่าหมายถึงพืชกลายพันธุ์
“พวกคุณเก็บพืชกลายพันธุ์ไปทำอะไร?”