ลูกหมูตัวเล็ก หนักราว 10 จิน
“น้องเจียง นี่ของดีเลยนะ”
หลี่หลานเปิดหูเปิดตาไม่น้อย
ในป่าลึกแบบนี้ยังเจอลูกหมูขาวตัวเล็ก ๆ ได้ นับว่าหาเจอได้ยากยิ่งในรอบร้อยปี แถมยังเป็นหมูตัวเล็กที่ไม่กลายพันธุ์ด้วย ถ้าเลี้ยงจนโตได้ จะมีเนื้อให้กินตั้งเท่าไร
แต่ยุคนี้คนยังแทบกินไม่อิ่ม จะเลี้ยงหมูอย่างนั้นหรือ? เลิกคิดเสียจะดีกว่า
ถึงอย่างนั้น ต่อให้ไม่เลี้ยง ก็ยังเอาไปทำหมูหันได้
รสชาติของหมูหัน…
หอมอร่อยเป็นพิเศษเลยล่ะ
หลี่หลานน้ำลายสอ แต่ในใจรู้ดีว่าลูกหมูตัวนี้เจียงหลี่เป็นคนเจอ ย่อมเป็นของเจียงหลี่ เธอไม่ได้โลภขนาดนั้น
“น้องเจียง เอาอย่างนี้ไหม ฉันไปดักทางด้านหน้า ส่วนเธอไล่จับจากด้านหลัง เราช่วยกันหนีบหน้าหนีบหลัง จับลูกหมูขาวตัวนี้ให้ได้”
เจียงหลี่พยักหน้า
ขาของลูกหมูสั้นก็จริง แต่พอตกใจขึ้นมา มันก็วิ่งปรู๊ดได้เร็วมาก
เจียงหลี่เดินเข้าไปใกล้อีกสองสามก้าว กำลังจะลงมือ จู่ ๆ ลูกหมูก็เหมือนสัมผัสอะไรได้ จึงหันกลับมา
มันมองเจียงหลี่ ราวกับจับความคิดของเธอได้ ทันใดนั้นดวงตาก็เบิกกว้างด้วยความกลัว ส่งเสียงร้อง “อ๊า ๆ ๆ!”
สีหน้าเจียงหลี่เปลี่ยนไปเล็กน้อย
เกือบลืมไปเลยว่าหมูมีประสาทรับกลิ่นไวมาก แค่มีคนเข้าใกล้ มันก็ตรวจจับกลิ่นและรู้ตัวได้ทันที
ปฏิกิริยาแรกของลูกหมูตัวนี้เมื่อเห็นเธอ ไม่ใช่หนี แต่กลับร้องเรียก
ไม่นาน เจียงหลี่ก็รู้สึกว่ามีสิ่งมีชีวิตขนาดมหึมาวิ่งมาจากไม่ไกล มันเสียดสีกับพงหญ้าจนเกิดเสียงซ่า ๆ