“เดี๋ยวก่อน—”
“ดูเหมือนจะไม่ใช่ไก่ป่ากลายพันธุ์”
หลี่หลานซ่อนตัวอยู่หลังต้นหญ้ากลายพันธุ์ จ้องไก่ไม่กี่ตัวนั้นอย่างตั้งอกตั้งใจ “บนตัวไก่พวกนี้ไม่มีลักษณะกลายพันธุ์เลยสักนิด ขนาดตัวก็ดูไม่ต่างจากไก่ป่าทั่วไป เหมือนจะเป็น...ไก่ป่าธรรมดา”
“อะไรนะ?!”
พอได้ยิน ทุกคนก็เบิกตาเป็นประกายขึ้นมาทันที
โดยเฉพาะเจียงหลี่ ตอนนี้สายตาที่มองไก่ป่าไม่เหมือนกำลังมองไก่ แต่เหมือนกำลังมองไก่ย่าง
ดวงตาราวกับยิงเลเซอร์สีแดงออกมาได้
“น้องสาว อยากกินเนื้อไก่ไหม?”
เจียงหลี่ตอบ “อยาก”
ถ้าอย่างนั้นจะมัวพูดอะไรอีก
หลี่หลานหยิบมีดพร้าขึ้นมา เตรียมพุ่งเข้าไป
เจียงหลี่คว้าตัวเธอไว้ทันที “อย่าทำให้พวกมันตกใจหนีไปล่ะ พอไก่ป่าตกใจแล้วบินเร็วมาก”
“พวกคุณแยกย้ายกันไป ล้อมดักจากคนละทิศ ฉันจะลองดูว่าจะลอบโจมตีพวกมันได้ไหม”
“แต่พวกเราไม่มีอุปกรณ์ล่าสัตว์ระยะไกลเลย แม้แต่หนังสติ๊กก็ไม่มี”
“ไม่เป็นไร ฉันดีดนิ้วได้”
“อะไรของเธอ?” หลี่หลานไม่เข้าใจ
พูดง่าย ๆ ก็คือวิชาใช้อาวุธลับอย่างหนึ่ง กระตุ้นวัตถุที่ถืออยู่ในมือให้พุ่งออกไปได้เหมือนลูกธนู แต่นี่ไม่ใช่สิ่งที่ควรมีอยู่ในโลกนี้ หากเป็น...
แววตาของเจียงหลี่หม่นลงเล็กน้อย เธอไม่ได้อธิบายอะไรต่อ
เธอเดินไปสองสามก้าว ก้มเก็บก้อนหินก้อนหนึ่งแล้วดีดออกไป พุ่งทะลุอากาศเข้าใส่กรงเล็บของไก่ตัวหนึ่ง
“กะ—!”
ไก่ที่ถูกหินกระแทกส่งเสียงร้องด้วยความเจ็บปวด ขาพิการไปทันที
ไก่ตัวอื่นเห็นเข้าก็ชะงักงัน มองไปรอบ ๆ อย่างงุนงง
อะไรกันเนี่ย?
พวกมันหันไปมองก็ไม่เห็นใคร จึงได้แต่ก้มหน้ากินต่อ