ซูเสี่ยวก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน พวกเธอไม่ได้ทรัพยากรอะไรติดมือมาเลย ส่วนทางเจียงหลี่กับหลี่หลานคงยิ่งไม่ต้องพูดถึง
กลุ่มคนเดินมาถึงเชิงเขา ในตอนแรกพวกเขาคิดว่าจะเห็นหลี่หลานกับคนอื่น ๆ รออยู่ตรงนั้นด้วยสีหน้าหมดหวังมานานแล้ว แต่กลับไม่เห็นใครสักคน
“แปลกจัง หลี่หลานกับคนอื่น ๆ อยู่ไหน?”
ทุกคนหันซ้ายแลขวา ยืนยันได้ว่าหลี่หลานยังไม่ลงจากเขา
เฉินเฟิงเหลือบมองเวลา
ยังเหลืออีกครึ่งชั่วโมงกว่าจะถึงเวลานัดรวมตัว
“รอก่อนเถอะ ยังไม่ถึงเวลาเลย”
หวังกุ้ยฮวาเริ่มหมดความอดทน “ทำไมลงเขาช้ากว่าพวกเราอีก? อืดอาดยืดยาดอะไรกันอยู่?”
มีคนกังวล “คงไม่ได้เจอสัตว์กลายพันธุ์เข้าแล้วนะ?”
ใจเฉินเฟิงหล่นวูบ
มาถึงแถวนี้ก็พ้นระยะสัญญาณจากเขตเพาะปลูกแล้ว ต่อให้คิดจะติดต่อก็ทำไม่ได้ ได้แต่รอเท่านั้น
“รออีกหน่อย ถ้าถึงเวลาแล้วยังไม่ลงมา ฉันจะกลับไปให้คนจากหน่วยลาดตระเวนมาช่วยหา!”
ท่ามกลางการรอคอยอันยาวนาน ในที่สุดก็มีคนลงจากเขามา
“ใช่หลี่หลานกับคนอื่น ๆ หรือเปล่า?”
“ดูเหมือนพวกเธอกำลังลงมา!”
เมื่อได้ยินดังนั้น ทุกคนก็ลุกขึ้นยืน และพบว่าเป็นหลี่หลานกับพวกเธอจริง ๆ
ใครบางคนถอนหายใจอย่างโล่งอก
“แค่ไม่โดนสัตว์กลายพันธุ์กินก็พอแล้ว”
“กลับมาก็ดีแล้ว”
“เดี๋ยวก่อน!”
“นั่นอะไรน่ะ?”
มีคนร้องขึ้นอย่างตกใจ
เพราะมองจากระยะไกลก็เห็นหลี่หลานกับพวกอีกสี่คน แต่ละคนสะพายของไว้บนไหล่ หิ้วของไว้ในมือ แบกของไว้บนหลัง...
ทุกคนดูเหมือนจะหอบของติดตัวมาไม่น้อย!