เจียงหลี่ไม่สนใจเสียงคัดค้านของทุกคน สะพายตะกร้าขึ้นหลังแล้วมุ่งหน้าไปทางตะวันออกเพียงลำพัง
“แม่? เจียงหลี่ไปทางตะวันออกคนเดียวแล้ว เราจะทำยังไงดี?”
เย่ชิงมองตามแผ่นหลังของเจียงหลี่ แล้วหันมามองแม่ของตัวเอง สีหน้าเต็มไปด้วยความร้อนใจ
หลี่หลานจ้องแผ่นหลังของเจียงหลี่ คิ้วขมวดแน่น
“ไม่ได้! เธอไปคนเดียว แถมยังไม่ใช่ผู้วิวัฒนาการ ถ้าเจอสัตว์กลายพันธุ์ขึ้นมา ไม่รู้จะเกิดเรื่องอะไรบ้าง!”
“พวกคุณช่วยมากับฉันสักสองสามคนได้ไหม จะได้คอยดูแลกัน ถึงคราวก่อนพวกเราเคยไปทางตะวันออกแล้วก็จริง แต่ไม่แน่ว่าอาจมีทรัพยากรใหม่งอกขึ้นมาอีก จะปล่อยให้เด็กคนนั้นไปคนเดียวได้ยังไง”
หวังกุ้ยฮวาได้ยินแล้วก็หัวเราะเยาะ “หลี่หลาน ฉันว่าเธอคงชินกับการทำตัวเป็นคนดีเกินไปแล้วมั้ง? เธอจะไปตายก็เรื่องของเธอ เกี่ยวอะไรกับพวกเรา? รู้อยู่แก่ใจว่าทางตะวันออกไม่มีทรัพยากร ยังจะลากคนอื่นไปอีก ทุกคนไม่ได้โง่นะ ใครจะอยากไปกับเธอ?”
“นั่นสิ! หลี่หลาน เธอจะไปยุ่งกับเขาทำไม? พวกเรามาหาของกิน ไม่ได้มาทำบุญช่วยคน!”
หลี่หลานกัดฟัน มองเจียงหลี่ที่อายุไล่เลี่ยกับลูกสาวของตัวเอง แล้วก็ทำใจปล่อยให้เธอเป็นอะไรไปต่อหน้าต่อตาไม่ได้ ตอนออกจากบ้านเมื่อเช้า น้องชายของเจียงหลี่ยังบอกว่าจะรอพี่สาวกลับมา เห็นได้ว่าพี่น้องคู่นี้สนิทกันมาก หากเจียงหลี่ไปแล้วไม่กลับมา น้องชายคงร้องไห้แทบขาดใจ
หลี่หลานหันไปหาโจวเถี่ย “เถี่ยจื่อ นายไปทางตะวันออกกับพวกเรา”
โจวเถี่ยพยักหน้ารับทันที “ได้”
หลี่หลาน เย่ชิง เย่ถง และโจวเถี่ยหันหลังแล้วรีบตามเจียงหลี่ไป
ซุนต้าหย่งโมโหจนตาเบิกกว้าง “ฉันว่าพวกหลี่หลานบ้าไปแล้ว! เสียเวลาไปตามหาเด็กผู้หญิงคนนั้นทำไม? โลกมันเป็นแบบนี้แล้วยังจะมาสนใจเรื่องพวกนี้อีก กลับมามือเปล่าเมื่อไหร่ คอยดูเถอะว่าหล่อนจะร้องไห้ไหม!”