ยามเย็น ที่บ้านตระกูลเย่
เย่หงจวินกำลังเลื่อยไม้อยู่ในบ้าน พลันได้ยินเสียงหลี่หลานดังมาจากข้างนอก
“ที่รัก! ออกมาช่วยหน่อยเร็ว!”
หลี่หลานกลับมาแล้ว
เย่หงจวินรีบพาเย่ชิงกับเย่ถงออกไป หลี่หลานคว้าแขนเขาแล้วลากไปทางบ้านตระกูลเจียง
“เกิดอะไรขึ้น?” เย่หงจวินถามอย่างงุนงง
“เจียงหลี่ล่าหมูได้ตัวหนึ่ง! เรียกให้คุณไปช่วยน่ะ!”
เย่หงจวินชะงัก
ล่าหมูได้ตัวหนึ่งงั้นหรือ?
“จริงหรือเปล่า? คุณหนูเจียงโชคดีขนาดนั้นเลย?”
“จะโกหกทำไมล่ะ?” หลี่หลานดีใจเสียยิ่งกว่าตัวเองล่าหมูได้เสียอีก!
เย่หงจวินเร่งฝีเท้าไปถึงหน้าบ้านเจียงหลี่ แล้วก็เห็นหมูที่ถูกเชือดจนเลือดไหลนองอยู่บนพื้นจริง ๆ “ไม่เลวเลย เป็นหมูขาวด้วย!”
เจียงเหยียนกำลังต้มน้ำอย่างขะมักเขม้น เตรียมลวกขนหมู
พอเห็นเย่หงจวินมา เจียงเหยียนก็พูดว่า “อาเย่ ผมกับพี่ไม่เคยเชือดหมูมาก่อน เลยให้ป้าหลี่ไปเรียกอามาช่วยครับ”
“ไม่มีปัญหา อารู้ว่าต้องทำยังไง มีอาอยู่ด้วย ไม่ต้องห่วง!”
เย่หงจวินพับแขนเสื้อขึ้น ก่อนจะวิ่งกลับไปหยิบมีดอย่างกระตือรือร้น
อีกด้านหนึ่ง ที่ป้ายหมายเลข 13 ผู้คนกลุ่มหนึ่งกำลังล้อมหวงโหย่วหัวเพื่อซื้อขาย
【ผักกูด 7.3 ชั่ง………………438 แต้ม】
【หม่าโถวหลาน 2.5 ชั่ง………………150 แต้ม】
【รากหูเจ๋อ 17.1 ชั่ง…………940 แต้ม】
【ผักชีป่า 12 ชั่ง………………720 แต้ม】
【รวม……2248 แต้ม】
ตอนหวงโหย่วหัวโอนแต้มให้เจียงหลี่ เขายิ้มกว้างจนเห็นฟันเต็มปาก
“น้องสาว เธอกลับชาติมาเกิดเป็นภูตผักป่าหรือไง? เมื่อวานซืนเอาผักป่ามาแลกตั้งสามสิบกว่าชั่ง วันนี้ก็อีกสามสิบกว่าชั่ง ฉันไม่ยักรู้ว่าผักป่าบนเขาหาง่ายขนาดนี้”
เทียบกันแล้ว คนอื่น ๆ เก็บมาได้แค่ห้าหกชั่ง บางคนได้น้อยกว่านั้นเสียอีก แค่สามสี่ชั่งเท่านั้น