“สัตว์กลายพันธุ์วิวัฒนาการได้สูงสุดถึงระดับไหน?”
เจียงเหยียนเองก็ไม่ค่อยรู้เรื่องนี้
“แต่ฉันได้ยินมาว่ามีคนเคยเห็นสัตว์กลายพันธุ์ระดับ 5!”
สัตว์กลายพันธุ์ระดับสูงพบได้น้อย เพราะพวกมันเองก็แข่งขันกันอย่างดุเดือด มีสัตว์ไม่กี่ตัวที่อยู่รอดมาได้นานขนาดนั้น
เจียงหลี่เหลือบมองลูกหมูในอ้อมแขน แล้วบีบหูมันเบา ๆ
“ตัวเล็กแค่นี้ แถมยังอ่อนแอขนาดนี้ แกเอาชีวิตรอดจากปากสัตว์กลายพันธุ์ที่แข็งแกร่งตั้งมากมายมาได้ยังไง?”
เจียงเหยียนพูดว่า “พี่ ฉันได้ยินมาว่าสัตว์กลายพันธุ์จะไม่ทำร้ายสัตว์ที่ยังไม่กลายพันธุ์ในฝูงเดียวกัน ในสายตาของพวกมัน สัตว์ที่ยังไม่กลายพันธุ์ล้วนเป็น ‘ลูกสัตว์’ เพราะยังไม่กลายพันธุ์ก็แปลว่ายังโตไม่เต็มที่ พวกมันจึงไม่เพียงไม่ทำร้ายสัตว์ที่ยังไม่กลายพันธุ์ในฝูงเดียวกัน แต่ยังคอยปกป้อง ‘ลูกสัตว์’ จนกว่าจะวิวัฒนาการสำเร็จด้วย”
“แม่หมูที่พี่ฆ่า รวมถึงลูกหมูตัวนี้ คงได้รับการปกป้องอย่างดีจากหมูกลายพันธุ์ตัวอื่น ถึงเติบโตอยู่ในป่าได้ แล้วยังน่าจะมีหมูกลายพันธุ์ที่แข็งแกร่งมากอยู่ในฝูง ถึงปกป้องหมูที่ยังไม่กลายพันธุ์สองตัวนี้ไม่ให้ถูกสัตว์กลายพันธุ์ตัวอื่นกินได้”
เจียงหลี่เข้าใจขึ้นมาทันที
ไม่คิดเลยว่าสัตว์จะฉลาดขนาดนี้ แถมยังสามัคคีกันอีก
มิน่าล่ะ ไก่ป่าพวกก่อนหน้านี้ถึงดูเชื่องช้า ที่แท้ก็ได้รับการปกป้องอย่างดีเกินไปนี่เอง
แล้วมนุษย์ในเขตปลอดภัยจะต่างกันสักแค่ไหน? พวกเขาก็ได้รับการปกป้องจากกำแพงสูง จากกองทัพและผู้วิวัฒนาการเช่นกัน จึงเอาแต่ใช้ชีวิตอยู่ในโลกของตัวเอง ทำงานวันแล้ววันเล่า หาแต้มประทังชีวิตให้มั่นคงเหมือนก่อนวันสิ้นโลก โดยไม่ต้องสัมผัสว่าโลกภายนอกโหดร้ายเพียงใด