เจียงหลี่ถามจนได้รู้ว่า “พี่น้อง” ที่หลินอั้นพูดถึงคือสมาชิกหญิงในหน่วยป้องกันชายแดนที่เคยร่วมงานกับเธอ มีทั้งหมด 11 คน หลินอั้นกับพวกเธอผ่านเป็นผ่านตายมาด้วยกัน
“ถ้าคิดถึงพวกพี่น้อง งั้นก็ไปเยี่ยมพวกเธอสิ” เจียงหลี่กล่าว
หลินอั้นชะงัก “เธอจะให้ฉันไปเยี่ยมพวกเธอเหรอ?”
เจียงหลี่ตอบ “เธอไม่ใช่ห่วงพวกเขาหรือไง? ไปเยี่ยมสักหน่อยเถอะ จะได้สบายใจ”
หลินอั้นเองก็อยากไป แต่ตอนนี้ภารกิจของเธอคือคุ้มครองเจียงหลี่ เธอไม่อาจละทิ้งหน้าที่ไปได้
เจียงหลี่มองออกว่าเธอกังวลอะไร “ไม่ต้องห่วง ตอนเธอไม่อยู่ ฉันจะไม่ออกจากบ้านพักปลอดภัย”
หลินอั้นครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “เธอจะอยู่เฉยได้จริง ๆ เหรอ?”
เจียงหลี่ “……”
หมายความว่ายังไง?
หลินอั้นพูดต่อ “ฉันได้ยินเจียงเหยียนเล่าว่าก่อนหน้านี้มีนกกลายพันธุ์มาที่แปลงผักของเธอ เธอดันจะไปจับมันให้ได้ สุดท้ายก็โดนมันจิก”
เจียงหลี่หันไปมองเจียงเหยียน
เจียงเหยียนหน้าแดง ดูกระอักกระอ่วน “ไม่ใช่นะ พี่ ผม... ผมแค่พูดไปเรื่อย”
เจียงหลี่หันกลับไปมองหลินอั้น “ไม่ต้องห่วง ครั้งนี้อย่าว่าแต่นกเลย ต่อให้มีผีเสื้อสวย ๆ บินมาหาเรื่อง ฉันก็ไม่ทำอะไรมันหรอก อีกอย่าง พอดีเธอจะไปแนวหน้า ฉันจะได้เตรียมของบางอย่างให้เธอเอาไปด้วย”
หลินอั้นทำหน้างุนงง “เธอจะเอาอะไรไปให้? ให้ใคร?”
เจียงหลี่ตอบ “มันฝรั่งกับสตรอว์เบอร์รีที่ฉันปลูกเอง เอาไปให้พี่น้องในหน่วยของเธอ ฉันคิดว่าแนวหน้าคงลำบากกันมาก ฉันเป็นแค่เกษตรกร ไม่มีอย่างอื่น แต่พอแบ่งอาหารกับผลไม้ให้ได้บ้าง”
พูดจบ เจียงหลี่ก็ยกกล่องสองใบออกมา
กล่องหนึ่งเก็บมันฝรั่งไว้ ส่วนอีกกล่องมีสตรอว์เบอร์รีลูกใหญ่จำนวนหนึ่ง แต่ก็มีไม่มาก