หลิวเว่ยตงไม่ได้ตอบอะไร ก่อนกลับเข้าไปในห้อง
เขานั่งอยู่บนม้านั่ง พลางคิดถึงคำพูดของหลิวเว่ยจวิน ใจคอไม่สงบ
ทำไมถึงเป็นแบบนี้น่ะหรือ?
ก็เพราะหลิวเว่ยจวินพูดถูกน่ะสิ!
ที่ดินของคุณเจียงมีแต่พื้นโล่ง ๆ ปลูกมันฝรั่งอยู่ไม่กี่แปลง ถึงมันฝรั่งของเธอจะโตดีและให้ผลผลิตน่าพอใจ แต่สวนผักของเธอก็มีอยู่แค่นั้นเอง...
หลิวเว่ยตงยกมือขึ้นนวดหว่างคิ้ว
แล้วจะทำยังไงดีล่ะ?
ก่อนหน้านี้เขาไม่ได้คิดถึงเรื่องนี้เลย พอหลิวเว่ยจวินเตือนถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ ถ้าขุดมันฝรั่งที่มีอยู่แค่นั้นจนหมดแล้ว เขาจะทำยังไงต่อ? หรือสุดท้ายจะเป็นอย่างที่หลิวเว่ยจวินพูดจริง ๆ คือไม่มีของให้เอาไปขายอีก
“เฮ้อ” หลิวเว่ยตงถอนหายใจหนัก ๆ
ทำไมคุณเจียงถึงปลูกแค่ที่ดินนิดเดียว ทำไมไม่ปลูกให้มากกว่านี้นะ? ถ้าปลูกให้ทั่วทั้งฟาร์มได้ก็คงดี!
“เป็นอะไรไป พ่อบ้าน? วันนี้หาเงินได้ไม่ใช่เหรอ ทำไมยังถอนหายใจอีกล่ะ?” หลี่เฉี่ยวเจินถามอย่างไม่เข้าใจ
หลิวเว่ยตงตอบว่า “ดูท่าธุรกิจของเราคงทำได้ไม่นาน”
“อะไรนะ?” หลี่เฉี่ยวเจินชะงัก “ทำไมล่ะ?”
หลิวเว่ยตงเล่าเรื่องที่เห็นวันนี้ตามตรง “เถ้าแก่คนนั้นปลูกอยู่แค่แปลงเล็ก ๆ จริง ๆ ที่อื่นยังไม่ได้ถางเลยด้วยซ้ำ เมล็ดพันธุ์ก็ยังไม่ได้หว่าน!”
หลี่เฉี่ยวเจินรีบถามต่อ “แปลงเล็ก ๆ นั่นมีขนาดเท่าไร?”
“ก็...ไม่ถึงครึ่งหมู่หรอก”
หลี่เฉี่ยวเจินอุทาน “หา?”
น้อยขนาดนั้นเชียว?
เธอเองก็เริ่มหมดหวังขึ้นมา
ดูท่าจะเป็นธุรกิจระยะสั้นจริง ๆ
“แล้วพรุ่งนี้คุณยังจะไปเอาของไหม?” หลี่เฉี่ยวเจินถาม
“ไปสิ” หลิวเว่ยตงตอบ “ธุรกิจระยะสั้นก็ยังเป็นธุรกิจ หาเงินได้วันหนึ่งก็เอาวันหนึ่ง แค่วันเดียวก็ได้เงินเท่ากับทำงานทั้งเดือนแล้ว จะไม่ไปได้ยังไง?”