เจียงเหยียนถอนหายใจ “ก็จริง”
ถ้าจะเก็บของป่าก็ต้องเข้าไปในเขา ส่วนแถวที่มีคนไปมา ของกินคงถูกเก็บไปหมดแล้ว
เจียงหลี่ถือเลื่อยเล็ก เริ่มตัดไม้ไผ่ เลือกตัดลำที่หนาพอ ๆ กับนิ้วโป้งก็พอ
“พี่สาว ต้องใช้ไม้ไผ่ยาวแค่ไหนมาทำค้างถั่วลันเตา?” เจียงเหยียนถาม
“ยาว 2.4 เมตรก็พอแล้ว” เจียงหลี่ตอบ “ตัดไม้ไผ่ให้เกลี้ยงจากโคนก่อน ไม่ต้องสนความยาว กลับไปค่อยตัดแต่งให้ละเอียด ยังไงเดี๋ยวก็ได้ใช้”
“อืม” เจียงเหยียนพยักหน้า
ทั้งสองคนตัดไม้ไผ่มาคนละมัด แบกไว้บนบ่าแล้วลากกลับฟาร์ม
เจียงหลี่คัดไม้ไผ่ที่มีความยาวใกล้เคียงกันออกมาบางส่วน แล้วเริ่มทำค้างให้ถั่วลันเตา
ขณะกำลังยุ่งอยู่ จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงแตรรถ
หลินอั้นเดินเข้ามาจากประตูใหญ่ของฟาร์ม
เจียงหลี่มองเธอ “ทำไมกลับมาเร็วจัง?”
หลินอั้นตอบว่า “ฉันกลัวว่าวันนี้เธอต้องใช้รถไปส่งของ เลยรีบกลับมา”
พูดจบ หลินอั้นก็เดินเข้ามา ล้วงจดหมายจากกระเป๋าเสื้อแล้วยื่นให้เจียงหลี่
เจียงหลี่รับจดหมายมา สีหน้าเต็มไปด้วยความสงสัย “นี่อะไร?”
“จดหมายขอบคุณที่ถันซินให้ทุกคนเขียนถึงเธอ”
“ถันซินเป็นใคร?” เจียงหลี่ถาม
“หัวหน้าทีมของฉัน”
เจียงหลี่เปิดจดหมาย ข้างในมีข้อความเรียงเป็นบรรทัด ลายมือแต่ละคนต่างกัน เห็นได้ชัดว่าเขียนกันคนละคน แต่ละคนเขียนไว้หนึ่งประโยค:
“ขอบคุณคุณเจียงที่ส่งสตรอว์เบอร์รีมาให้! หวานมาก! พวกเราชอบกินกันทุกคนเลย! 【หัวใจ】——ถังโยว”
“ขอให้คุณเจียงมีความสุขทุกวัน!——ซ่งอวี่”