บทที่ 99 ตัดไม้ไผ่
หลินอั้นกล่าวว่า “กินได้หรือเปล่า พวกคุณลองตรวจก็รู้แล้วไม่ใช่เหรอ?”
ถังโยวเป็นคนแรกที่ลองตรวจ ทันใดนั้นก็หันไปมองทุกคนด้วยความยินดี “เป็นสตรอว์เบอร์รีกับมันฝรั่งที่ไม่มีพิษ!”
คราวนี้ทุกคนตื่นเต้นกันยกใหญ่
“พี่หลิน นี่ให้พวกเราเหรอ?”
หลินอั้นพยักหน้า “แน่นอน”
“แต่ไม่ใช่ฉันที่ให้พวกคุณหรอก เป็นผู้มีพลังพิเศษสายพฤกษาที่ฉันคุ้มกันอยู่ฝากให้เอามาให้ พวกนี้เป็นของที่เธอปลูกเอง พอได้ยินว่าอาหารแนวหน้าของพวกคุณไม่ดี เธอก็เจาะจงให้ฉันเอามา บอกว่าอยากช่วยปรับปรุงอาหารการกินให้พวกคุณ”
ถังโยวลูบสตรอว์เบอร์รีลูกใหญ่สีแดงสดน่ากิน “ของพวกนี้ราคาไม่ถูกเลยนะ สตรอว์เบอร์รีลูกโตขนาดนี้ แถมยังดูดีขนาดนี้ ต้องขายได้ราคาไม่น้อยแน่ ๆ เธอใจกว้างจัง! เอามาให้พวกเราง่าย ๆ แบบนี้เลยเหรอ?”
หลินอั้นพยักหน้าพร้อมยิ้ม “เธอบอกว่าเป็นน้ำใจเล็ก ๆ น้อย ๆ สรุปแล้ว การที่เธอมีใจแบบนี้ก็เป็นเรื่องดี พวกคุณต้องจำความดีของเธอไว้ด้วยล่ะ”
“อีกอย่าง สตรอว์เบอร์รีกับมันฝรั่งที่เธอปลูกอร่อยมากนะ พวกคุณได้กินแล้วต้องไม่มีวันลืมแน่!”
ตอนพูด หลินอั้นดูภูมิใจไปด้วย ราวกับมันฝรั่งกับสตรอว์เบอร์รีพวกนี้เป็นฝีมือเธอเอง
หลินจือเวยรู้จักนิสัยของหลินอั้นดี “ดูท่าเธอกับผู้มีพลังพิเศษสายพฤกษาคนนั้นจะเข้ากันได้ดีนะ”
ตอนหลินอั้นจากมา เธอไม่เต็มใจเอาเสียเลย แต่ตอนนี้กลับไม่เห็นพูดว่าไม่อยากอยู่แล้ว
หัวหน้าถันซินยิ้มพลางเอ่ย “อย่ามัวล้อมกันอยู่เลย เอาสตรอว์เบอร์รีไปล้าง มันฝรั่งก็เอาไปย่าง เตรียมกินมื้อเย็นกันได้แล้ว!”