เจียงหลี่ยังไม่ทันได้พูดอะไร หลินอั้นก็ปฏิเสธเสียก่อน
“ไม่ได้! รถแบบนี้เกิดอุบัติเหตุแล้วพลิกคว่ำได้ง่าย ช่วงล่างก็ไม่แข็งแรง ถนนขรุขระแบบนี้ขับลำบาก แถมความเร็วก็จำกัด ถ้าเจอสัตว์กลายพันธุ์ไล่ตาม ต่อให้ขับหนีก็สลัดไม่หลุด สุดท้ายคงได้แต่ติดแหง็กอยู่ที่นี่”
เจียงหลี่พยักหน้า “อืม หลินอั้นพูดถูก รถคันนี้ใช้ได้แค่ในบางสถานการณ์เท่านั้น”
ถ้ามีทางเลือก เธอก็ควรซื้อรถดี ๆ สักคัน
หลินอั้นกล่าว “ตอนนี้พวกคุณใช้รถฉันขนของไปก่อนได้ ยังไม่ต้องรีบซื้อรถหรอก”
ก็จริง แต่จะรบกวนหลินอั้นไปตลอดก็ไม่ดี เกิดหลินอั้นต้องออกไปทำภารกิจขึ้นมา คงยิ่งไม่สะดวก เจียงหลี่จึงยังตั้งใจเก็บเงินซื้อรถของตัวเอง
“หลิวชิง พาพี่ชายเธอไปขุดมันฝรั่งก่อนเถอะ” เจียงหลี่บอก
เธอยังรอให้ระบบมอบเมล็ดพันธุ์ข้าวให้อยู่เลย!
หลิวชิงพยักหน้ารัว ๆ แล้วพาหลิวเว่ยตงเข้าไปในแปลงผัก พอเดินเข้าไป หลิวเว่ยตงก็เห็นถั่วลันเตาสองแปลงเลื้อยคลุมค้างจนเต็ม เขาเบิกตากว้างทันที
“นี่... นี่มัน...”
เขาตื่นเต้นจนพูดไม่ออก ราวกับเห็นผี “เมื่อวานยังไม่มีเลย! เมื่อวานในแปลงผักไม่มีถั่วลันเตาสักต้น!”
ถั่วลันเตาพวกนี้มาจากไหนกัน?
หลิวชิงบอก “พี่ อย่าตื่นตูมไปเลย คุณหนูเจียงปลูกผักเร็วกว่าคนทั่วไปก็จริง แต่เราอย่ามัวแต่มองซ้ายมองขวา ตั้งใจขุดมันฝรั่งก็พอ”
หลิวเว่ยตงยืนอ้าปากค้าง
ต่อให้ปลูกเร็วแค่ไหน ก็ไม่มีทางที่ถั่วเขียวสองแปลงจะงอกขึ้นมาในคืนเดียวหรอกมั้ง?
หรือว่า...
มันฝรั่งของเธอก็ปลูกขึ้นมาแบบนี้เหมือนกัน?