ซวี่เยวี่ยนไม่ทันสังเกตปฏิสัมพันธ์ของคนทั้งสอง นิ้วของเธอหยุดลงบนแผนที่ชั่วครู่
ตรงนั้นมีเส้นประวาดไว้ อยู่ทางทิศตะวันตกสุดของห้างสรรพสินค้า เป็นจุดเดียวในแผนที่ที่วาดด้วยมือซึ่งไม่ได้ระบุให้ชัดเจน และเป็นจุดเดียวที่มีเครื่องหมายคำถามกำกับไว้
"ชั้นใต้ดินชั้นเดียวเคยเป็นคลังกระจายสินค้ากลางของซูเปอร์มาร์เก็ต ก่อนวันสิ้นโลกฉันเคยทำงานพาร์ทไทม์ที่ซูเปอร์มาร์เก็ตนั่น เคยได้ยินหัวหน้าพูดว่าชั้นใต้ดินเก็บสินค้าหมุนเวียนของห้างได้อย่างน้อยครึ่งปี แค่ข้าวสาร แป้ง น้ำมัน และธัญพืชก็พอให้คนหลายร้อยคนอยู่ได้สองถึงสามเดือน"
เวลาที่ซวี่เยวี่ยนพูดแบบนี้ ดวงตาของเธอเป็นประกาย
ไป๋อันอันมองออกว่าเธอปรารถนาสิ่งของพวกนั้นจริง ๆ
ปากหลายสิบคอยอาหาร แต่ละซองบิสกิตอัดคือชีวิต
"มันชอบอยู่ตรงจุดนี้เป็นประจำ ใกล้กับบริเวณห้องเย็นของซูเปอร์มาร์เก็ต" นิ้วของซวี่เยวี่ยนแตะลงบนสี่เหลี่ยมสีเทาบนแผนที่
ไป๋อันอันมองตามมือของเธอ บริเวณห้องเย็นกินพื้นที่เกือบหนึ่งในสามของชั้นใต้ดินชั้นเดียว ดูโดดเด่นชัดเจนบนแผนที่
ซวี่เยวี่ยนเงยหน้าขึ้น สายตากวาดมองทุกคน "แต่มีอยู่อย่างหนึ่ง ฉันต้องพูดให้ชัดก่อน เสบียงทั้งหมดที่นำออกมาจากใต้ดินได้ ต้องให้ฉันเป็นคนจัดสรร"
ได้ยินเธอเน้นคำว่า "ทั้งหมด" เสิ่นหานโจวหรี่ตาลง "เธอเป็นคนจัดสรร?"
"ใช่" น้ำเสียงของซวี่เยวี่ยนหนักแน่นกว่าเมื่อครู่เล็กน้อย "มีเหตุผลสามข้อ ข้อแรก พวกเราเป็นคนพบคลังนี้ก่อน เพื่อสำรวจความเคลื่อนไหวของสิ่งกลายพันธุ์ พวกเราใช้เวลาห้าวันในการเฝ้าดู ข้อสอง เสบียงบนพื้นสองชั้นถูกเก็บไปเกือบหมดแล้ว ถึงจะมีเสื้อผ้าและของใช้ประจำวันเหลืออยู่บ้าง แต่ก็แก้ปัญหาสำคัญที่สุดอย่างเรื่องอาหารไม่ได้"