ไป๋อันอันฟังอยู่ข้างๆ อดไม่ได้ที่จะเหม่อลอย มองเห็นพาวพาวทำหน้าจริงจัง เธอก็ถามเสียงเบา "พาวพาวฟังเข้าใจไหมจ๊ะ?"
"พาวพาวฟังเข้าใจ!" เจ้าตัวเล็กพยักหน้าอย่างจริงจัง แล้วก็นับนิ้ว "พี่ชายกับพาวพาวต้องไปเอาของกิน พี่อันอันต้องไปกับพี่ชาย พี่ซวี่เยวี่ยนต้องไปวิ่ง ลุงฟู่เสินกับลุงเสิ่นหานโจวต้องไปสู้สัตว์ประหลาด"
ไป๋อันอันอึ้งไปชั่วครู่ หันไปมองลู่ซีแวบหนึ่ง
ลู่ซีกำลังจดบันทึกอยู่ ปลายปากกาหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร
ซวี่เยวี่ยนที่อยู่ข้างๆ อดที่จะหัวเราะออกมาไม่ได้ "พาวพาวฉลาดมาก แต่พรุ่งนี้พาวพาวไม่ต้องไปกับพี่ชายเพื่อเอาของกินนะ อยู่ที่นี่รอพวกเรากลับมาอย่างสงบก็พอ"
พาวพาวกะพริบตาแล้วหันไปมองลู่ซี
ลู่ซีวางปากกาลง
เขาไม่ได้เอ่ยปากทันที แต่สีหน้าแบบนั้นไป๋อันอันเคยเห็นมาแล้วครั้งหนึ่ง ตอนที่ลู่ซีปฏิเสธไม่ให้พาวพาวนอนกับเขานั่นแหละ
"เธอไปกับผม" ลู่ซีพูด
สีหน้าของซวี่เยวี่ยนแข็งค้างไปเล็กน้อย "ลู่ซี ฉันเข้าใจจริงๆ ว่าคุณเป็นห่วงเด็ก แต่สถานการณ์พรุ่งนี้คุณก็รู้ดี เราต้องเข้าห้างสรรพสินค้า ข้างในมีสิ่งกลายพันธุ์ มีซอมบี้ธรรมดา สภาพใต้ดินก็ทั้งมืดทั้งซับซ้อน พาเด็กไปด้วยมันอันตรายเกินไป โรงพยาบาลเราเรื่องสภาพแวดล้อมสู้ไม่ได้ก็จริง แต่อย่างน้อยก็ปลอดภัย"
"เธอไปกับผม" ลู่ซีพูดซ้ำอีกครั้ง น้ำเสียงไม่เปลี่ยนแปลงเลย
ซวี่เยวี่ยนดูเหมือนจะยังอยากจะเถียงต่อ อ้าปากจะพูด แต่คำพูดยังไม่ทันออกมาก็ถูกลู่ซีตัดกลาง
"ถ้าเธอไม่อยู่ข้างๆ ผม ผมไม่สบายใจ ถ้าผมต้องละสายตาแล้วเกิดพลาดพลั้ง ขนของกลับมาไม่ได้ คุณจะรับผิดชอบไหม?"
คำพูดที่ซวี่เยวี่ยนเตรียมไว้ต้องกลืนลงคอ
ไป๋อันอันมองพาวพาวแวบหนึ่ง แล้วมองลู่ซีอีกแวบหนึ่ง จู่ๆ ก็เอ่ยปาก "แล้วถ้าพาวพาวไปอยู่กับฉันล่ะ?"
"หน้าที่ฉันคือสอดส่ายดูต่างหน้าอยู่แล้ว" ไป๋อันอันพูด "ลู่ซีต้องขนของ ไม่มีมือว่างดูแลพาวพาว ฟู่เสินกับเสิ่นหานโจวต้องไป... ไปทำธุระของพวกเขา งั้นฉันจะพาพาวพาวไปอยู่ใกล้ๆ บริเวณทางออกบันไดหนีไฟ จะได้สะดวกต่อการรับช่วงต่อและถอนตัวได้ทุกเมื่อ ถ้าเกิดมีใครบาดเจ็บ ฉันอยู่ใกล้ก็รีบไปช่วยได้ทัน"