"ขอฉันดูหน่อย"ไป๋อันอันย่อลง แกะผ้าพันแผลที่ขาของเสี่ยวหลี่อย่างเบามือ
แผลอยู่ที่ขาส่วนล่างด้านขวา คงถูกของมีคมที่เป็นโลหะอะไรสักอย่างกรีด ตอนนี้ติดเชื้ออย่างรุนแรงแล้ว เนื้อหนังพลิกกลับออกมาดำคล้ำ รอบๆ มีอาการบวมชัดเจน สัมผัสแล้วร้อนผ่าว
ซวี่เยวี่ยนยืนดูอยู่ข้างๆ ขมวดคิ้วแน่น "เขาถูกชั้นวางของที่สิ่งกลายพันธุ์โยนใส่บาดเอา เรายาแก้อักเสบไม่มี ทำได้แค่ล้างด้วยแอลกอฮอล์อย่างหยาบๆ สองวันมานี้เขาเริ่มมีไข้ แผลก็..."
"แผลติดเชื้อแล้ว"ไป๋อันอันพูดแทรก "ยังไม่สาย ยังทัน"
เธอวางมือลงบนแผลของเสี่ยวหลี่ หลับตา ทบทวนคำพูดของเสิ่นหานโจวในรถอีกครั้งในหัว
"พลังพิเศษคือส่วนหนึ่งของร่างกายเธอ ไม่ใช่เครื่องมือ เธอไม่ต้องคิดว่ามัน'ใช้ยังไง' แค่คิดว่า'อยากให้มันทำอะไร'ก็พอ เหมือนตอนเธอยกมือ กำหมัด ไม่ต้องคิดว่ากล้ามเนื้อหดตัวยังไง"
ไป๋อันอันหายใจเข้าลึกๆ โฟกัสความสนใจไปที่จุดที่ฝ่ามือสัมผัสกับแผล
ความอุ่นผุดขึ้นในฝ่ามือ ไหลจากภายในร่างกายของเธอไปสู่ฝ่ามือเหมือนน้ำอุ่น แล้วซึมผ่านฝ่ามือเข้าไปในแผลของเสี่ยวหลี่
อันอันหลับตา ไม่รู้ว่าตัวเองทำถูกหรือเปล่า แต่เธอสัมผัสได้ว่าอุณหภูมิใต้ฝ่ามือกำลังเปลี่ยนไป ความร้อนที่แผดเผากำลังลดลง
"แผลกำลังจะหาย"เธอได้ยินเสียงของซวี่เยวี่ยนแฝงด้วยความดีใจที่พยายามกลั้นไว้
เธอสัมผัสได้ถึงสภาพภายในแผลอย่างเลือนราง เหมือนแผนที่พร่ามัวที่แผ่ขยายในหัวของเธอ ส่วนที่ดำคล้ำเน่าเปื่อยกำลังลดลง อาการบวมที่ขอบกำลังสลายไป พื้นผิวที่เยิ้มด้วยหนองสีน้ำตาลเหลืองก็ค่อยๆ สะอาดขึ้นทีละนิด