ศูนย์แลกเปลี่ยนเสบียงไม่ได้กว้างใหญ่โตอะไรนัก ไป๋อันอันเดินไปเดินมาไม่รู้ตัวก็แยกกับฟู่เสิน พอเธอรู้สึกตัวอีกที ก็มองไม่เห็นเงาของฟู่เสินแล้ว ไม่รู้ว่าไปถูกชั้นวางของแผงไหนบังไว้
แต่เธอก็ไม่ได้ร้อนใจอะไร เพราะยังไงก็อยู่ในฐาน ไม่มีอันตรายอะไรแน่นอน เธอจึงยังคงจูงพาวพาวเดินเล่นช้า ๆ ไปเรื่อย
ไป๋อันอันดูของจนพอใจแล้ว กำลังคิดว่าจะไปหาฟู่เสินดีไหม ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นมาจากด้านข้าง: “เธอคือสายรักษาคนใหม่ที่เพิ่งมานี่สินะ?”
ไป๋อันอันหันไป ด้านหน้ามีคนสามคนยืนอยู่
คนที่เดินนำหน้าเป็นผู้ชายใส่เสื้อคลุมสีเทาเข้ม ตัวสูงกว่าเธอหนึ่งหัว ใบหน้าเรียบหรูดูดี น่าจะเป็นคนที่พูดเมื่อครู่นี้
ข้าง ๆ เขามีผู้หญิงผมหางม้ามัดสูงยืนอยู่ ใส่เสื้อคลุมสีอ่อน รอยยิ้มอ่อนโยน
ถัดไปด้านหลังอีกหน่อยยังมีชายหนุ่มอีกคน กำลังมองเธอด้วยความอยากรู้อยากเห็น บนใบหน้าเต็มไปด้วยความกระตือรือร้น
“สวัสดีค่ะ มีอะไรหรือเปล่าคะ?” ไป๋อันอันถาม
“ไม่มีอะไรหรอก แค่ได้ยินว่าฐานมีสายรักษาที่มีแววและยอมเข้าร่วมทีมลาดตระเวนเข้ามา คิดว่าต่อไปเวลาออกภารกิจอาจจะมีโอกาสได้ร่วมงานกัน เลยตั้งใจว่าจะบ่ายนี้ไปทักทายหน่อย ไม่คิดว่าเจอที่นี่ก่อน” เหวินจ้านพูด “อ้อ ลืมแนะนำตัวเลย ผมชื่อเหวินจ้าน หัวหน้าทีมเอ-02 สองคนนี้คือลูกทีมของผม ไป๋ฮาน กับหลินทัว”
“สวัสดีค่ะ ฉันชื่อไป๋อันอัน ถ้าไม่มีอะไรแล้ว รบกวนช่วยหลีกทางให้หน่อยได้ไหมคะ ฉันจะกลับแล้ว” ไป๋อันอันตอบอย่างสุภาพ
เธอไม่อยากยุ่งกับคนสามคนนี้มากเกินไป โดยเฉพาะสายตาที่ผู้หญิงชื่อไป๋ฮานคนนั้นมองเธอ ทำให้เธอรู้สึกอึดอัดแปลก ๆ
“เฮ้ย! มีสิมี!” หลินทัวแหย่เข้ามาข้างหน้า “เธอยังไม่ได้เข้าร่วมทีมอย่างเป็นทางการใช่ไหม? เคยคิดจะลองทีมอื่นดูไหม? ทีมเอ-02 ของเราก็มีตำแหน่งว่างอยู่นะ......”