“งั้นเธอถูกปฏิเสธตั้งสองครั้ง?” ไป๋อันอันถาม
“ใช่” เสิ่นหานโจวเดินอยู่ข้างเธอ “ฟู่เสินพูดชัดเจนขนาดนั้นแล้ว ไม่เข้าใจว่าเธอไปโดนอะไรเข้าให้ เหมือนถูกสะกด ยังบอกว่าจะรอฟู่เสินตลอดไป”
ไป๋อันอันถอนหายใจในใจ โดนสะกดจริงๆ นั่นแหละ
สะกดแบบนางร้าย
เอาละสิ เดิมทีการอยู่รอดในกลุ่มนายเอกก็ยากอยู่แล้ว ตอนนี้ยังโดนนางร้ายอีกตัวจับตาเป็นศัตรูจอมปลอมอีก
ไป๋ฮานเมื่อไหร่จะเข้าใจว่า คู่แข่งของเธอไม่ใช่ตัวเอง แต่เป็นคนอื่น
ไป๋อันอัน: “...แล้วเธอไปอยู่เอ-02 ได้ยังไง?”
“ทางเหวินจ้านขาดคนพอดี เธอก็เลยไป” เสิ่นหานโจวพูด
“แล้วที่เธอเพิ่งพูดกับฉันเมื่อกี้” ไป๋อันอันพูด “คือ...”
“เป็นไปได้มากที่สุดว่าเพื่อเข้าหาฟู่เสิน” เสิ่นหานโจวรับคำ “เธอเพิ่งมาฐาน ไม่สนิทกับเธอ แต่เธอเป็นคนของเอ-01 ถ้าเธอสนิทกับเธอได้ เธอก็จะมีเหตุผลให้โผล่มาที่แถวๆ เอ-01 บ่อยๆ”
ไป๋อันอัน: “...งั้นเธอก็ค่อนข้างหัวดื้ออยู่นะ”
“ก็จริง”
เดินมาถึงเคาน์เตอร์พอดี เสิ่นหานโจวรับรถเข็นของไป๋อันอันไป แล้วเริ่มคิดเงิน
สุดท้ายได้ของสองถุงใหญ่ ฟู่เสินกับเสิ่นหานโจวคนละถุง ไป๋อันอันแค่ต้องจูงพาวพาวเดินอยู่ระหว่างกลาง
กลับมาถึงเอ-01 เสิ่นหานโจววางถุงผ้าลงในครัว แล้วเริ่มแยกของเข้าตู้เป็นหมวดหมู่
ฟู่เสินเอาหมูแช่แข็งกับอาหารทะเลออกจากตู้แช่ เอาใส่ตู้เย็นเล็กในครัวชั้นหนึ่ง
ไป๋อันอันพาพาวพาวขึ้นไปชั้นสอง
เจ้าตัวเล็กเดินมาไกลไม่น้อย จากจุดแลกเสบียงเดินกลับมาเอ-01 ระยะทางไม่ได้ไกลมาก แต่ขาเธอสั้นกว่าผู้ใหญ่หลายเท่า แต่ละก้าวต้องออกแรงมากกว่า
ไป๋อันอันช่วยเธอถอดเสื้อโค้ตกับรองเท้า แล้วอุ้มเธอไปนั่งที่ขอบเตียง “พาวพาวอยากงีบสักหน่อยไหม?”