หลังอาหารเย็น ไป๋อันอันช่วยเก็บถ้วยชามเข้าครัว ฟู่เสินยืนอยู่ข้างอ่างล้างจาน ล้างถ้วยสองสามใบ
ไป๋อันอันยืนอยู่ข้าง ๆ รับถ้วยที่ล้างเสร็จแล้วเช็ดให้แห้ง ระหว่างทั้งสองคนมีอ่างล้างจานคั่นอยู่ ไม่พูดอะไรกัน แต่กลับประสานงานกันได้อย่างเข้าอกเข้าใจ
เก็บของเสร็จ เธอถือใบคำขอเข้าร่วมทีมกลับไปที่ห้องของตัวเอง
เธอเบา ๆ ปิดประตู นั่งลงข้างเตียง มองไปที่รูปถ่ายครอบครัวบนโต๊ะเขียนหนังสือ ในรูป เด็กสาวที่มัดผมเปียนั้นยิ้มจนตาหยี เธอมองอยู่นานสองสามวินาที จากนั้นก็จัดกรอบรูปให้ตรง ดึงม่านปิด แล้วนอนลงในผ้าห่ม
ที่นอนนุ่มกว่าที่เธอคิดไว้ ผ้าห่มมีกลิ่นผงซักฟอก แห้งสะอาด อีกทั้งมีกลิ่นของแสงแดดอ่อน ๆ
เธอหลับตา ลมหายใจเริ่มนิ่งลงทีละน้อย แล้วในระหว่างที่ครึ่งหลับครึ่งตื่น เธอก็เห็นหน้าจอมือถืออีกครั้ง ครั้งนี้คอมเมนต์ยอดนิยมเปลี่ยนไปแล้ว
"ผู้หญิงรองที่น่ารำคาญ ขับไล่ยังไงก็ไม่ไปสักที!"
ไป๋อันอันอยากจะปัดหน้าจอดูว่ามีข้อมูลเพิ่มเติมอีกไหม
ปลายนิ้วเพิ่งจะแตะลงไป แสงบนหน้าจอก็กระจายออกเหมือนน้ำ พร้อมกับร่างทั้งคนจมดิ่งลงสู่ความมืดมิดที่ไม่มีที่สิ้นสุดในทันที
เธอพยายามอย่างหนักที่จะลืมตา แต่หนังตากลับหนักอึ้งเหมือนถูกถ่วงด้วยตะกั่ว ร่างกายจมอยู่ในที่นอน ขยับตัวไม่ได้ ราวกับมีอะไรบางอย่างกำลังลากเธอลงไปสู่การหลับที่ลึกยิ่งขึ้น
เช้าวันรุ่งขึ้น เธอถูกเสียงข้างนอกประตูปลุกให้ตื่น
เธอนอนอยู่บนเตียงสักพัก จ้องมองแสงที่ลอดผ่านช่องม่านตกลงมาบนเพดาน แล้วประโยคในฝันเมื่อคืนก็ลอยกลับมาอีกครั้ง