"พวกคุณ...ตอนนี้ซ่อนตัวอยู่ที่ไหน?" เสิ่นหานโจวถาม
หญิงสาวมองเขาแวบหนึ่ง ดูเหมือนกำลังลังเลว่าจะพูดความจริงดีหรือไม่ แต่ตอนนี้เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่เวลามาเคลือบแคลงใจกัน คนข้างหน้าหลายคนก็ดูไม่ใช่คนธรรมดา เธอจึงตอบสถานที่ออกมาตรงๆ "ไปทางตะวันตกสองถนน เป็นโรงพยาบาลชุมชนเก่า ตอนนี้ยังถือว่าปลอดภัย"
"ตอนนี้?" ลู่ซีพูดคำสองคำนั้นซ้ำ
"เจ้าสิ่งกลายพันธุ์ตัวนั้นอยู่ที่โกดังห้างสรรพสินค้า ห่างจากโรงพยาบาลชุมชนเป็นเส้นตรงไม่ถึงหนึ่งกิโลเมตร ถ้ามันวันไหนอยากไปเดินเล่นตรงนั้น จุดซ่อนตัวของพวกเราก็เหมือนกับที่ทำจากกระดาษ"
หนึ่งกิโลเมตร
สำหรับสิ่งกลายพันธุ์ตัวสูงสองเมตรกว่า กรงเล็บที่ดูเหมือนจะฉีกประตูเหล็กกันขโมยได้ง่ายๆ นั้น อาจใช้เวลาแค่ไม่กี่นาที
"พวกคุณมีนักสู้กี่คน? มีพลังพิเศษบ้างไหม?" ฟู่เสินถาม
หญิงสาวส่ายหัว "รวมฉันด้วย หกคน ไม่มีใครเป็นพลังพิเศษ ที่เหลือเป็นคนแก่ ผู้หญิง และเด็ก ช่วยทำงานสนับสนุนในจุดซ่อนตัว แต่ถ้าจะให้ออกมาสู้คงไม่ได้"
นักสู้หกคน ต้องปกป้องคนสองสามสิบคน ยังต้องเผชิญภัยคุกคามจากสิ่งกลายพันธุ์หนึ่งตัว ไป๋อันอันรู้สึกชื่นชมหญิงสาวตรงหน้ามากขึ้นอีกหลายส่วน
"เธอ..." เธออยากพูดอะไรบางอย่าง แต่ชั่วขณะไม่รู้จะเปิดปากอย่างไร
"ฉันชื่อซวี่เยวี่ยน" จู่ๆ หญิงสาวก็ยื่นมือมาหาไป๋อันอัน
ไป๋อันอันจับมือเธอไว้ "ไป๋อันอัน"
"ฟู่เสิน"
"เสิ่นหานโจว"
"ลู่ซี"
"พาวพาว!" พาวพาวโผล่หัวออกมาจากอ้อมแขนลู่ซี พูดแทรกขึ้นมาอย่างจริงจัง
"พวกคุณไม่เคยคิดจะไปฐานทัพรุ่งอรุณเหรอ?" ไป๋อันอันถาม
"ที่กองทัพสร้างนั่นน่ะเหรอ? พวกเราเคยได้ยิน แต่ไม่รู้ว่าจะไปยังไง การสื่อสารขาดหายไปนานแล้ว เครื่องรับส่งวิทยุไม่ใช่ของที่ใครจะหามาได้"