คณะเดินทางเดินต่อไปเรื่อย ๆ เข้าไปในตรอกแคบ ๆ หนึ่ง ผนังสองข้างเต็มไปด้วยมอสส์และเถาวัลย์นิรนาม น้ำขังบนพื้นส่งกลิ่นเหม็นเปรี้ยวลอยมา
ออกจากตรอกมา ตรงหน้าโล่งเตียนขึ้นมาทันที
เป็นลานกว้างเล็ก ๆ กลางลานมีน้ำพุที่แห้งขอดอยู่หนึ่งแห่ง รอบ ๆ เต็มไปด้วยร้านค้าที่ปิดประตู อีกฝั่งของลานเป็นถนนสายหลักที่กว้างกว่า อาคารสองข้างทางสูงตระหง่านกว่าเดิม
แต่ความสนใจของทุกคนถูกดึงไปที่สิ่งที่อยู่กลางลาน
บนพื้นมีศพนอนเกลื่อนกลาดอยู่เป็นสิบกว่าศพ ดูแล้วตายได้ไม่นาน แผลบนตัวยังสดใหม่
อากาศเต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือดและกลิ่นเน่าเหม็นอย่างหนัก ท้องของไป๋อันอันพลันปั่นป่วนขึ้นมาอย่างรุนแรง เกือบจะทนไม่ไหว
เธอกุมปาก ฝืนกลืนความคลื่นไส้นี้ลงไป
“ใครทำ?” เธอถามเสียงเบา
ฟู่เสินย่อตัวลง ตรวจสอบศพซอมบี้ตัวหนึ่ง
เขาใช้มีดพกทหารเขี่ยหัวซอมบี้ดู รอยแผลที่โผล่ออกมานั้นเรียบเนียนมาก ถูกของมีคมฟันขาดในทีเดียว
“บาดแผลมีด” เขาพูด “ไม่ใช่พลังพิเศษ”
“การต่อสู้เพิ่งเกิดขึ้นไม่นาน” เสิ่นหานโจวเดินไปดูซอมบี้อีกตัวหนึ่ง “ศพพวกนี้ยังไม่แข็งทื่อเต็มที่”
ลู่ซีเอามือปิดตาพาวพาวไว้ ส่วนตัวเองกวาดตามองรอบลาน “ฆ่าซอมบี้ได้ทีละเป็นสิบแบบนี้ ไม่ใช่คนธรรมดา อย่างน้อยต้องเป็นทีมรบสี่คนขึ้นไป หรือไม่ก็พลังพิเศษระดับสูงหนึ่งสองคน”
ไป๋อันอันมองไปรอบ ๆ อย่างตื่นตระหนก “คนพวกนั้นยังอยู่แถวนี้ไหม?”
“ไม่รู้” เสิ่นหานโจวลุกขึ้น ปัดฝุ่นที่ไม่มีอยู่จริงบนมือ “เราอยู่ตรงนี้นานไม่ได้ กลิ่นคาวเลือดจะเรียกซอมบี้ตัวใหม่มา”