เสียงจากเครื่องรับส่งวิทยุเริ่มตึงเครียดขึ้น: "คุณสงสัยว่ามียังมีสิ่งกลายพันธุ์ตัวที่สองอีกตัว?"
"ข้างนอกเรือนจำ มีที่ไหนสักที่—สูงเป็นพิเศษ มีวิวดีแบบนั้น—ที่สามารถมองเห็นอาณาเขตทั้งหมดของเรือนจำได้ไหม?"
"มี ทางตะวันออกมีหอสังเกตการณ์ดับเพลิงร้าง สูงประมาณสี่ชั้น ถ้ามีอะไรยืนอยู่ตรงนั้น มองเห็นอาณาเขตทั้งหมดของเรือนจำจริงๆ"
"คนของคุณเคยดูไปทางนั้นไหม?"
ปลายสายเงียบไป
แล้วเขาก็พูด: "...ไม่เคย"
แผ่นหลังของไป๋อันอันเย็นวาบ
เธอรู้สึกว่าความจริงกำลังจะเผยออกมา
เครื่องรับส่งวิทยุเหลือเพียงเสียงแคร่กแคร่กของกระแสไฟฟ้า เรือนจำเมืองซีฝั่งนั้นไม่มีใครพูด บางทีอาจกำลังย่อยคำพูดของไป๋อันอัน หรือไม่ก็ส่งคนไปดูทิศทางของหอสังเกตการณ์ร้างทางตะวันออกนั้นแล้ว
ในโถงใหญ่เงียบสงัด ไป๋อันอันได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเอง และเสียงเสียดสีของเสื้อผ้าของพาวพาวที่ขยับตัวอยู่ในอ้อมแขนของลู่ซี
หลังจากที่เธอพูดจบ เธอเพิ่งรู้ว่านิ้วของตัวเองกำลังสั่นเล็กน้อย
ไม่ใช่เพราะความกลัวเพียงอย่างเดียว แต่เพราะจู่ๆ เธอก็ตระหนักได้ว่าสิ่งที่เธอพูดไปเมื่อครู่นี้อาจเป็นความจริง
มีบางอย่างยืนอยู่บนที่สูงมองดูเรือนจำ ทุกคืนเวลา 2 ทุ่ม สั่งฝูงซอมบี้เปิดฉากโจมตีอย่างหนาแน่น กลางวันคอยรบกวนด้วยความกดดันสูง ทำให้คนเฝ้ายามต้องทำงานติดพัน เมื่อพวกเขาผลัดเวรไม่ทัน รอจนกว่าประตูใหญ่จะถูกชนพัง ทุกอย่างก็จะจบลง
ปลายสายวิทยุมีเสียงอึกทึกครึกโครมดังขึ้น น่าจะมีคนกำลังพูดอะไรบางอย่าง แต่เสียงค่อนข้างไกล