เสียงเครื่องรับส่งวิทยุดังขึ้น ๆ ลง ๆ ปนเสียงแทรกของคลื่น "จี่ ๆ" ทำให้ทุกประโยคที่ส่งมาฟังไม่ชัดเจนเลย
"...จี่...ที่นี่ เรือนจำเมืองซี ...จี่... ผู้รอดชีวิตประมาณ 500 คน ...จี่... ขนาดฝูงศพดิบคาดว่ามากกว่า 3,000 ตัว ...จี่... ขอให้หน่วยที่รับสัญญาณได้ ...จี่... สนับสนุน ...จี่..."
เมื่อเสียงวิทยุเงียบลง ภายในโถงใหญ่ก็เงียบจนได้ยินแม้กระทั่งเข็มหมุดตกลงพื้น
"ฉันไม่เห็นด้วยที่จะไป" ลู่ซีเป็นคนแรกที่ทำลายความเงียบ "เรายังไม่รู้ตำแหน่งที่แน่ชัดของเรือนจำเมืองซี มีโอกาสสูงมากที่ฝูงศพดิบเมื่อกี้กำลังมุ่งหน้าไปเรือนจำ ถ้าเราจะไป เราต้องเดินตามกองทัพศพดิบไปด้วย ระหว่างทางอันตรายแค่ไหนไม่ต้องพูดถึง การที่สามารถรวมฝูงได้ขนาดใหญ่ขนาดนี้ แปลว่าข้างในต้องมีศพดิบกลายพันธุ์ที่เรายังไม่รู้ทิศทางของมันอย่างน้อยหนึ่งตัว"
เขาหยุดไปครู่หนึ่งแล้วพูดเสริม "พวกเราเก้าคน ในนั้นยังมีเด็กสองคน จะให้ไปต่อสู้กับศพดิบสามพันตัว พวกคุณลองคำนวณความน่าจะเป็นดูเองได้"
ไม่มีใครโต้แย้ง เพราะเขาพูดถูก
"แล้วห้าร้อยคนในเรือนจำล่ะ?" ฟู่เสินเอ่ยขึ้น "ศพดิบไม่เห็นจะหยุดโจมตีเพียงเพราะพวกเขาไม่ขอความช่วยเหลือ สัญญาณที่ส่งออกมาได้ แสดงว่าวิทยุของพวกเขายังมีไฟ มีคนที่ยังมีชีวิตอยู่ พอไฟหมด สัญญาณขาด คนพวกนั้นก็จะหายไปอย่างไร้ร่องรอย"
"เราช่วยทุกคนไม่ได้หรอก" ลู่ซีพูด
"ช่วยได้เท่าไหร่ก็ช่วยเท่านั้น"
"ช่วยเท่าไหร่?" น้ำเสียงของลู่ซีเริ่มดังขึ้นเล็กน้อย ไป๋อันอันเพิ่งเคยได้ยินเขาพูดด้วยน้ำเสียงแบบนี้เป็นครั้งแรก "อย่าลืมภารกิจของนาย นายต้องช่วยพาวพาวและฉัน แล้วนำคลังอาวุธกลับไปให้ได้..."
สมาชิกทีมของซวี่เยวี่ยนได้ยินคำว่า อาวุธ ต่างก็หยุดไปครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไร